Eineltið versnaði þegar Eva varð ólétt í 9. bekk: „Þá fékk ég fyrst að kynnast líkamlegu ofbeldi“

„Ég varð rosa­lega þung­lyndi, þjáð­ist af miklum kvíða og sér­stak­lega félags­fælni. Ég á til dæmis mjög erfitt með að svara sím­anum, tala við fólk sem ég þekki ekki, fara í Kringl­una eða Smára­lind­ina og hvað þá að láta sjá mig í Hafn­ar­firði,“ segir Eva Rún Haf­steins­dóttir, blogg­ari á maedur.com, í sam­tali við Mannlíf.

Eva byrj­aði skóla­göngu sína í Reykja­vík og var lögð í ein­elti frá 1. til 4. bekk, eða allt þar til hún flutti með fjöl­skyldu sinni á Selfoss.

„Ég upp­lifði mikið and­legt ein­elti. Ég var þybb­inn krakki og fékk sko aldeilis að heyra það. Við mæðgur vorum ekki vað­andi í pen­ingum og ég átti ekki nýj­ustu fötin eins og hinir krakk­arnir,“ segir Eva, sem lenti einnig í að vera mis­notuð að unga aldri.

Ráðist á hana tvisvar því hún var ólétt

Eva er búin að vinna mikið í sér sjálfri.

Eva segir betri til­veru hafa tekið við á Selfossi.

„Þar var ég ekki dæmd fyrir útlitið mitt. Þar áttu krakk­arnir ekki nýj­ustu fötin né dæmdu þig fyrir að vera öðru­vísi. Við vorum öll jöfn,“ segir Eva. Um miðjan sjö­unda bekk flutti hún síðan til Hafn­ar­fjarðar og byrj­aði í Víði­staða­skóla. Hún náði að sam­lag­ast vel og eign­ast góðar vin­konur. En þegar hún byrj­aði í níunda bekk eftir sum­ar­frí dundi áfall yfir Evu – hún var með barni.

„Mér leið skelfi­lega, það er varla hægt að lýsa til­finn­ing­unni. Mér leið eins og partur af mér hefði horfið,“ segir Eva og bætir við að við­horf sam­nem­enda sinna hafi breyst mikið við þessar fréttir.

„Þegar ég til­kynnti ólétt­una mína, þá var þetta svo­lítið eins og ég hefði kastað ban­vænum sjúk­dómi inn í skóla­stofu og lokað hurð­inni. Það þorði eng­inn að tala við mig, fólk pískraði sín á milli í stað­inn. Og þá fékk ég fyrst að kynn­ast lík­am­legu ofbeldi, en það var í tvígang ráð­ist á mig og ég kýld „því það var ógeðs­legt að vera ólétt 14 ára“. Ég hafði ekki hug­mynd um að krakkar gætu orðið svona vondir. Eggjum var kastað í húsið mitt, það var kúkað í poka og hann settur í skáp­inn minn, krakkar gerðu símaat í mér, ég var elt heim úr skól­anum, niðr­andi orð voru látin falla um mig, ég fann fyrir miklu áreiti á inter­net­inu og svo fram­vegis.“

Það vita allir hver ég er

En hvernig var að verða móðir bara fjórtán ára gömul?

„Það var drullu­erfitt, ég ætla alls ekk­ert að skafa af því. Mér hefði aldrei grunað að þetta ætti eftir að verða svona erfitt. Ég upp­lifði mikla for­dóma, sér­stak­lega vegna ald­urs­mun­inum á mér og barns­föður mínum, en hann er fimm árum eldri en ég. Í dag á ég 2 börn og því­líkur munur að eign­ast barn 14 ára og 22 ára,“ segir Eva. Hún seg­ist enn finna fyrir því að fólk pískri um hana og hennar aðstæður.

„Það vita allir hver ég er. Ég vill ekki meina að fólk í dag dæmi mig fyrir að vera ung móðir, en ég veit að fólk hneyksl­ast enn þá yfir því.“

Eva segir það hjálpa sér mikið að opna á þetta ein­elti sem hún hefur þurft að þola nán­ast allt sitt líf og hefur unnið mikið í sér sjálfri síð­ustu ár.

Einelti drepur

En hvað vill Eva segja við þá sem eru í sömu sporum og hún var, það er þolendur ein­eltis?

„Stattu upp fyrir sjálfum þér. Ég er ótrú­lega reið út í sjálfa mig fyrir að hafa ekki staðið með sjálfri mér, því ég átti þetta ekki skilið. Það á eng­inn skilið að vera lagður í ein­elti,“ segir Eva. Ekki stendur á svör­unum þegar ég spyr hvað hún vill segja við þá sem leggja í ein­elti.

„Hættu því strax! Það hefur sýnt sig og sannað að ein­elti drepur, ef ekki þá skilur það eftir djúp sár. Ef þú hefur lagt í ein­elti og ert að lesa þetta, farðu þá og biddu mann­eskj­una afsök­unar, það er besta með­alið fyrir sárin. Ég vildi óska þess að ger­end­urnir mínir myndu biðja mig afsök­unar.“

Myndir / Úr einka­safni