Gaman að leika á móti Dennis Quaid

„Fortitude er einn af mínum upp­á­halds­sjón­varps­þáttum um þessar mundir þannig að ég varð ótrú­lega glöð að heyra að ég hefð hreppt hlut­verkið,“ segir Jördis. „Reyndar var ég kölluð í áheyrn­arprufu fyrir allt annað hlut­verk, sem kom svo á dag­inn að hæfði mér alls ekki og þá buðu fram­leið­end­urnir mér þessa rullu. Þeir vildu bara ólmir fá mig í þætt­ina.“

Í Fortitude fer Jördis með hlut­verk nýrrar per­sónu, Trudy, bar­þjóns í bænum sem hún lýsir í stuttu máli sem eins­konar sálu­hjálp­ara. Hún við­ur­kennir að það hafi verið svo­lítið skrítið að koma ný inn í þætt­ina á þriðju og síð­ustu seríu en sér hafi verið afskap­lega vel tekið af öllum í tökulið­inu. Það sé gaman á setti og lær­dóms­ríkt að leika á móti stór­stjörnum á borð við Dennis Quaid.

„Dennis er almenni­legur og fynd­inn náungi og það er gaman að fylgj­ast með honum leika. Leik­ar­arnir eru bara allir æðis­legir,“ lýsir hún og bætir við að upp­á­halds­per­sónan hennar í þátt­unum sé drykk­felldi lög­reglu­stjór­inn Dan Anderson sem er leik­inn af írska leik­ar­anum Richard Dormer. „Meðal ann­ars af því að það er svo áhuga­vert að fylgj­ast með Richard að störfum,“ útskýrir hún. „Hvað hann á auð­velt með að detta í og úr karakter og hvernig hann beitir rödd­inni, það er ótrú­lega áhuga­vert að verða vitni að því. Það veitir manni svo mik­inn inn­blástur.“

Jördis, sem er þýsk en hefur verið búsett á Íslandi síð­ustu ár, er alls engin nýgræð­ingur þegar kemur að spennu­þáttum því hún hefur meðal ann­ars farið með hlut­verk lög­reglu­konu í vin­sælli þýskri sjón­varps­s­eríu, Kom­iss­arin Lucas, og seg­ist í gríni því vera orðin vön því að vera innan um gervi­blóð og lík. Það sem Fortitude hafi hins vegar umfram aðra spennu­þætti sem hún hefur leikið í sé hvað fram­leiðslan er dýr og vönduð. Meira að segja byss­urnar eru raun­veru­legri en hún á að venj­ast. „Og það er alltaf verið að draga fram riffla,“ segir hún og hlær.

Hún bendir á að kost­irnir við svona stóra fram­leiðslu séu fleiri. „Til dæmis fáum við öll lengri tíma til að kynn­ast og vinna hlut­ina saman sem gerir vinnsl­una þægi­legri. Svo er eitt af því skemmti­lega við þetta verk­efni hvað þætt­irnir fá góða dreif­ingu, því eftir því sem þeir eru sýndir víðar eru meiri líkur á að fleiri sjái þá. Og leik­arar kunna auð­vitað alltaf að meta auk­inn sýni­leika.“