Leiktækið L-200

L-200 kallar á að maður fari út að leika sér. Finni fólk sem þarf aðstoð við að flytja eitt­hvað, eða finni síð­asta skafl­inn á suð­vest­ur­horn­inu að festa sig í.

Áður en lengra er haldið verð ég að koma hreint fram. Ég elska pall­bíla. Ekki amer­ísku drek­ana sem taka fjögur bíla­stæði í mið­bænum og eyða á við með­al­skut­tog­ara, heldur nett­ari útgáf­urnar sem flestar er runnar undan rifjum asískra bíla­fram­leið­anda. Ég var því einkar ánægður með kost­inn þegar ég keyrði yfir Hell­is­heið­ina á móti rísandi sól á Mitsu­bishi L-200.

Kraftur og praktík
L-200 er heið­ar­legur bíll. Þegar inn í hann er komið er inn­rétt­ingin lát­laus enda er hann laus við flestallt prjál. Auðvitað er hægt að fá enda­lausa aukapakka og auka þannig lúx­us­inn, en það er eitt­hvað við bíl­inn sem kallar á mann að sleppa því. Láta bakk­mynda­vél­ina og bluetooth-kerfið nægja og flýta sér bara út úr bænum og í eitt­hvað drullum­all.
Það var nákvæm­lega það sem ég gerði. Ferðinni var heitið austur fyrir fjall, sem fyrr segir, og í bústað.

L-200 reynd­ist furðu sprækur á þjóð­veg­inum. 180 hest­öflin skil­uðu sínu en það kom á óvart hversu spar­neyt­inn hann var. Er ég renndi fram hjá Hvera­gerði var með­al­eyðslan langt fyrir neðan 7L/100 km, sem er upp­gefin eyðsla í blönd­uðum akstri. Vel hefur tek­ist til að kreista sem mest afl úr ein­ungis 2,4 L-vél bíls­ins og er veskið afar þakk­látt fyrir það.

Ég verð samt að taka fram að það er sama með L-200 og flesta pall­bíla í hans flokki. Hann er örlítið hastur og fjaðr­irnar að aftan hjálpa ekki.

Bakk­mynda­vélin, auk bluetooth-útvarps og stilli­hnappa þess í stýr­inu, er um það bil eini lúx­us­inn sem er að finna í L-200. En það þarf ekki meira.

Kostir þess að vera á pall­bíl
Á Selfossi komu fjað­ar­irnar og stífu dempar­arnir sér hins­vegar afar vel. Það er ekki hægt að vera á pall­bíl án þess að nýta pall­inn. Gera fólki greiða og flytja alls­konar furðu­legt dót.
Í þetta skiptið var bónin að flytja um það bil 300 kg af sandi og slatta af gegn­vörðum við í sand­kassa, bara rétt síð­asta spöl­inn í Gríms­nesið. Auðvitað sagði ég já og það er í svona til­vikum sem pall­bílar eins og L-200 skína.

Ég var reyndar ekki viss um hvað umboðið sem lán­aði mér bíl­inn til reynslu­akst­urs myndi segja, en fölskva­laus gleði yngsta sum­ar­bú­stað­ar­eig­and­ans yfir nýja sand­kass­anum fyllti mig vissu um að ég hefði tekið rétta ákvörðun.

Leik­tækið L-200
Helgin leið og eftir góðan rúnt um sveit­ina með skyldu­stopp­inu í Frið­heimum hélt ég aftur á heið­ina heim á leið. Ég ákvað að leggja eina loka­lykkju á leið mína upp á reg­in­heið­inni. Ég fann mér veg­slóða að fylgja en þar sem leys­ingar síð­ustu daga höfðu gert veg­inn gljúpan og skafl­ana að krapa­hindr­unum ákvað ég að snúa við eftir fyrsta skafl­inn, enda ein­bíla.

L-200 reynd­ist furðu sprækur á þjóð­veg­inum. 180 hest­öflin skil­uðu sínu en það kom á óvart hversu spar­neyt­inn hann var.

En auð­vitað þurfti ég aðeins að spól­ast í krapa­skafl­inum til að sjá hvort ég næði ekki góðum myndum af bílnum í alltum­lykj­andi þokunni. Að sjálf­sögðu festi ég mig auð­vitað í asna­skapnum, þurfti að hlaupa upp á veg og veifa næsta bíl. Þar voru á ferð heið­urs­hjón á besta aldri sem skemmtu sér kon­ung­lega yfir því að losa kok­hrausta bíla­blaða­mann­inn á nýja bílnum í miðjum reynslu­akstri. Höfðu þau á orði að það þyrfti fólk á eft­ir­launum á bíl á eft­ir­launum til að bjarga mér.
En þannig er að vera á pall­bíl. Maður lendir í alls konar ævin­týrum og kynn­ist alls konar skemmti­legu fólki. Það er eitt­hvað frelsi fólgið í því og ein­hver und­ar­leg fram­kvæmda­gleði sem fylgir því.
Ef á annað borð er verið að velta fyrir sér að festa kaup á pall­bíl er L-200 á lista þeirra bíla sem þú ættir ef til vill að skoða fyrst.