Vinkona mín gerir lítið úr mér

Lífs­reynslu­saga úr Vikunni:

Ég tilheyri stórum vinahópi sem hefur haldið saman lengi. Fimm okkar kynntust fyrst í barnaskóla en svo bættust við kærastar, kærustur og vinir vina þar til hópurinn þéttist og varð að þeim kjarna sem nú myndar hópinn. Mér hefur alltaf liðið vel með þessu fólki eða þar til síðastliðið ár. Þá byrjaði ein úr hópnum að gera stöðugt lítið úr mér fyrir framan hina og nú finnst mér ég ekki vita hvar ég hef neinn.

Í raun byrj­aði þetta mun fyrr. Þegar ég hugsa til baka var hún alltaf að skjóta á mig en ég hló bara og svar­aði henni. Hin hlust­uðu ekki á hana og ég fann að ég hafði sterk­ari stöðu en hún innan hóps­ins. Mér hefur alltaf gengið vel bæði í skóla og vinnu en í fyrir um það bil einu og hálfu ári lenti ég í áfalli þegar mér var óvænt sagt upp vinn­unni. Þetta kom mér mjög á óvart en ástæðan sem gefin var upp var skipu­lags­breyt­ingar. Ég leit­aði mikið til minnar bestu vin­konu á þessum tíma en hún er nátengd þeirri sem hefur sýnt mér þessa leið­in­legu hegðun. Kannski var það kveikjan að þessum leið­indum.

Ég fékk aðra vinnu og náði mér smátt og smátt aftur á strik. Við hitt­umst oft og borðum saman þessi hópur minn og fljót­lega fór ég að taka eftir að í hvert skipti sem ég sagði eitt­hvað greip þessi vin­kona, Elsa, fram í ýmist til að bera á móti því sem ég sagði eða hrein­lega tal­aði yfir mig eins og ég hefði ekki sagt neitt. Ef hún sá nokkuð færi á því gerði hún grín að ein­hverju í mínu fari eða útliti mínu.

Ég svar­aði henni fáu til að byrja með en þegar þetta ágerð­ist fór ég að svara fullum hálsi. Sjaldn­ast nennti ég þó að elt­ast við leið­in­leg fram í grip hennar og barna­legar til­raunir til að gera lítið úr mér. Svo fór mér að finn­ast þau hin taka upp hennar siði.

Enginn vill taka afstöðu

Kannski verður umkvört­un­ar­efni mínu best lýst með því að segja frá mat­ar­boði fyrir tveimur vikum. Við komum saman heima hjá einum af strák­unum og ég fór að segja fyndna sögu af sam­starfs­manni mínum. Ég var ekki komin langt þegar Elsa byrj­aði skyndi­lega að tala. Hún fór að lýsa akst­urs­lagi ein­hvers bíl­stjóra sem hún hafði mætt á leið­inni og þegar ég reyndi að halda áfram hækk­aði hún róm­inn. Þeir sem næstir okkur stóðu sneru sér að henni, hlust­uðu á það sem hún sagði og hlógu með henni.

Ég gekk í burtu og sett­ist hjá nokkrum öðrum og við spjöll­uðum góða stund.

Rétt áður en við stóðum upp til að ganga að mat­ar­borð­inu nefndi ein af stelp­unum bók sem hún var að lesa og fannst góð. Ég hafði lesið hana líka og sagði að mér hefði þótt endir­inn óvenju­lega góður og rakti hvernig ég túlk­aði hann. Elsa kall­aði þá yfir stof­una: „Nei, þetta er ekki rétt. Það var alveg aug­ljóst að þetta fór á allt annan veg.“

Konurnar sem ég hafði verið að tala við ypptu öxlum og löbbuðu burtu. Ann­að­hvort hafa þær ekki nennt að standa í þrætum eða fund­ist ég hafa sagt eitt­hvað heimsku­legt.

Svona gekk þetta allt kvöldið og mér var farið að líða mjög illa. Ég fór snemma heim og hef ekki hitt hóp­inn minn síðan. Í raun var ég farin að velta fyrir mér hvort ég ætti heima í þessum hópi. Ég hringdi í bestu vin­kon­una eftir þetta kvöld og ræddi við hana um upp­lifun mína. Hún hafði ekki tekið eftir neinu, sagði hún en lof­aði að hafa augu og eyru opin næst þegar við kæmum saman. Ég tal­aði líka við aðra úr hópnum, sumir höfðu orðið varir við þessa tog­streitu milli mín og Elsu en sögðu að þeir vildu ekki blanda sér í málið vildu vera vinir okkar beggja. Þeir hvöttu mig til að ræða við Elsu og athuga hvort við gætum ekki fundið lausn. Ég gerði það en hún lést koma af fjöllum og alls ekki skilja hvað ég væri að fara. Skildi bara alls ekki hversu ofur­við­kvæm ég væri.

Þannig standa málin núna, í ein­hverri patt­stöðu og ég sé enga leið út. Í aðra rönd­ina finnst mér ósann­gjarnt að ég hrek­ist í burtu vegna leið­inda stæla í einni mann­eskju og finnst það ekki góðir vinir sem ekki eru til­búnir að taka á ein­elti í sínum hópi.