Ráðuneytið skoðar mál Erlu Bolladóttur: Gefnar sannleikssprautur og tilraunir gerðar til dáleiðslu

Erla er sú eina af hinum dóm­felldu í mál­inu sem ekki fékk mál sitt end­ur­upp­tekið síð­ast­liðið haust. Hún var sak­felld fyrir rangar sak­ar­giftir ásamt Krist­jáni Viðari Júl­í­us­syni og Sævari Marínó Ciesielski. Dómurinn stendur enn þótt sýknað hafi verið af aðild að hvarfi Geir­finns. „óháð því hvernig orð mín voru fengin fram á sínum tíma. Að lifa með þessum dómi hefur reynst þung­bært og að sökin skuli standa enn í dag er áfall út af fyrir sig” sagði Erla í við­tali við Mannlíf.

Sjá einnig: Það er verið að hrúga salti í öll sár, dag eftir dag

Erla sat í gæslu­varð­haldi í 239 daga vegna máls­ins. Í yfir­heyrslum var henni gefið svo­kall­aðar sann­leiks­sprautur og gerðar til­raunir til að dáleiða hana. Það átti að hjálpa henni að rifja upp atburði í mál­inu. Hún ját­aði á sig ýmis afbrot meðan á gæslu­varð­hald­inu stóð. Meðal ann­ars að hafa skotið Geirfinn með riffli.

Gísli Guð­jóns­son rétt­arsál­fræð­ingur segir gæslu­varð­halds­vistin og langar yfir­heyrslur hafi farið illa með Erlu. Þá telur hann að ekki sé hægt að taka mark á fram­burði sem var feng­inn með þessum hætti. Fjallað er um matið í skýrslu starfs­hóps dóms­mála­ráð­herra.

„Forsenda fyrir meinsæri augjóslega brostin“

Erla var í ítar­legu við­tali við Mannlíf í byrjun maí­mán­aðar. Þá lýsti hún yfir ósætti í garð stjórn­valda og þeirra fram­komu. „Það sem mér finnst erfitt núna er að það er verið að hrúga salti í öll sár, dag eftir dag, á meðan eng­inn lætur í sér heyra. Að auki liggur þarna inni krafa frá mér um skaða­bætur vegna ein­angr­unar minnar 1976 því hún var klár­lega ólög­leg, hvað sem öllu öðru líður. En það hefur eng­inn talað við mig. Það er bara eins og ég sé ekki til en það erindi fór samt form­lega í jan­úar frá lög­manni mínum til „sátta­nefndar“. Ég hef ekki verið virt við­lits.“

Eftir dóms­úr­skurð­inn síð­ast­liðið haust ákvað Erla að biðja um við­tal við Katrínu Jak­obs­dóttur til þess að ræða sitt mál. „Erindi mitt við Katrínu var meðal ann­ars að reifa þann mögu­leika að ef ég kærði nið­ur­stöðu end­ur­upp­töku­nefndar sam­þykkti hún að rík­is­lög­maður semdi við mig utan dóms með því að sam­þykkja ógild­ing­una; ég er jú með mjög sterkt mál í hönd­unum. Þetta kæmi í veg fyrir heilt ár í dóms­sölum með öllu því álagi og öllum þeim kostn­aði sem því fylgir.

Ég hef fundið mig milli steins og sleggju í ákvarð­ana­töku um næsta skref en góðu heilli lærði ég síð­ast­lið­inn mánu­dag að mér er fært að krefj­ast aftur end­ur­upp­töku í ljósi nýrra gagna, þ.e. að dómur um mein­særi stand­ist ekki þar sem allir þeir sem dæmdir voru fyrir morð á Geir­finni eru sýkn­aðir. Um leið er for­senda fyrir mein­særi aug­ljós­lega brostin.“

Troðið í Erlu risavöxnum lyfjaskammti fjórum sinnum á dag

Erla lýsir ómann­úð­legri fram­komu yfir­valda í við­tali sínu við Mannlíf. „Þeir virð­ast hafa haft eitt­hvert annað mark­mið en það að upp­lýsa hvarf Geir­finns og svo virð­ist sem, leynt og ljóst frá árinu 1972, að það hafi verið að koma höggi á Sig­ur­björn Eiríks­son sem átti Klúbbinn í Reykja­vík en Hall­varður Ein­varðs­son hafði þá horn í síðu þeirra Klúbbs­manna” var haft eftir Erlu sem útskýrði að Hall­varður hafi verið vara­rík­is­sak­sókn­ari á þessum tíma ogg kom mikið að rann­sókn­inni sjálfri.

„Hann var við­staddur yfir­heyrslur en ég hitti hann í fyrsta sinn þegar ég var fengin til þess að játa að ég hefði myrt Geirfinn. Þeir vissu full­vel að ég gerði það ekki en þeir töldu sig þurfa játn­ing­una frá mér til að að geta sett mig í gæslu­varð­hald. Í kjöl­farið hófu þeir að troða í mig risa­vöxnum lyfja­skammti fjórum sinnum á dag og hnoða saman ein­hvers konar atburða­rás sem hent­aði þeirra mark­miði frá fyrsta degi.“

„Þessu máli er ekki lokið fyrr en ég, Sævar og Kristján höfum verið sýknuð af röngum sak­ar­giftum.“