Erfitt að segja deyjandi manneskju hvernig hún á að kveðja

„Þegar minn sjúk­dómur fór af stað þá völdum við að tala mikið um þetta en svo kom í ljós eftir ein­hverjar vikur að ég væri ekki að fara alveg á næst­unni, gæti átt eftir mán­uði eða ár, eins og svo kom í ljós. Með­vit­aður um þá óvissu hvernig þetta mundi þró­ast valdi ég að vera ekki alltaf að tala um þetta. En í hennar til­viki var engin óvissa. Það lá bara fyrir að hún væri að kveðja smám saman. Og það sem reynd­ist svo óhemju erfitt var að sjá mann­eskj­una deyja smátt og smátt, ef svo má segja. Geta hennar minnk­aði og heim­ur­inn dróst saman,“ segir Gunnar.

„Ég ímynd­aði mér að ég hefði viljað bregð­ast öðru­vísi við, að ég hefði viljað tala um þetta við mína nán­ustu og þá ekki síður að hún hefði getað rætt þetta við sína nán­ustu. En það er svo erfitt að ætla að fara að segja mann­eskju sem er að kveðja þessa jarð­vist hvernig hún eigi að gera það. Hún verður að ráða því sjálf.

En þessi reynsla sann­færði mig um að það sé skyn­sam­legt að ræða þetta. Ef ekki við maka sem mögu­lega vill ekki ræða þetta, þá vini eða aðra sem geta veitt stuðn­ing og ráð. Ég gerði það ekki og þess vegna hef ég ákveðið núna, þegar minn sjúk­dómur er far­inn af stað aftur, að ræða það opin­skátt og feimn­is­laust. Þetta er ólækn­andi sjúk­dómur og ég vil að mínir nán­ustu geti rætt þetta. Ég vil ekki að það sé verið að fara í kringum þetta eða vand­ræð­ast með þetta. Ég vil að þetta sé rætt feimn­is­laust.“

Í nýjasta tölu­blaði Mannlífs, sem kemur út í fyrra­málið, ræða Gunnar, Anna Ing­ólfs­dóttir og Arnar Sveinn Geirsson opin­skátt um hvernig það er að missa ein­hvern nákom­inn sér. Með því að stíga fram vilja þau opna umræð­una um þessi mál.

Mynd / Hallur Karlsson