Sjúklega ávanabindandi og engin leið að hætta

„Árið 2017 bauðst mér og tveimur vinum mínum sem ég hef æft með í mörg ár að koma og keppa á heims­meist­ara­móti í Spartan-hlaupi í Lake Tahoe í Banda­ríkj­unum. Ég held að við höfum verið valin af því að sú sem for­svars­menn Spartan töl­uðu við til að fá íslenska þátt­tak­endur þekkti okkur öll og hafði æft með okkur, þannig að þetta kom í raun­inni til í gegnum tengsla­net og vin­skap.

En alla­vega mættum við þarna til Lake Tahoe alveg blaut á bak við eyrun. Höfðum aldrei farið í Spartan-hlaup og höfðum ekki einu sinni vitað af þessu hlaupi fyrr en fjórum til fimm vikum áður en mótið hófst. Þetta var samt sjúk­lega spenn­andi og gaman og við kepptum í tvo daga. Annan dag­inn hlupum við sem ein­stak­lingar ein­hverja 29 kíló­metra í fjöll­unum þarna og yfir fullt af hindr­unum. Seinni dag­inn kepptum við fyrir hönd Íslands í liða­keppni.

Svo kom maður í mark, hafði aldrei gert þetta áður, en var samt sam­keppn­is­hæfur við hitt fólkið sem hafði gert þetta árum saman og var búið að vinna sér inn rétt til þátt­töku á heims­meist­ara­móti. Þarna kvikn­aði ein­hver neisti og ég fann að ég vildi gera meira af þessu þannig að fljót­lega eftir þetta fór ég að tala um að fara að æfa Spartan-hlaup og reyna að kom­ast á fleiri mót. Þetta var svo skemmti­legt.“

Ólafía skráði sig í Spartan-hlaup í Boston í mars og gekk svo vel að hún fann að ekki varð aftur snúið.

„Ég end­aði þarna í þriðja sæti í mínum ald­urs­flokki og vann mér þar með inn rétt til að taka þátt í meist­ara­keppni Norður-Ameríku í ágúst. Þannig að ég var strax komin með annað hlaup til þess að stefna að. Það var í lok ágúst í West-Virginia og ég var eig­in­lega ákveðin í því að það yrði síð­asta hlaupið sem ég tæki þátt í enda mjög sátt við árang­ur­inn minn að ná inn á þetta mót.

Svo gekk mér bara svo rosa­lega vel á þessu móti, lenti í fimmta sæti í mínum ald­urs­flokki og með því var ég komin með þátt­töku­rétt á heims­meist­ara­mót­inu, svo það kom auð­vitað ekki til greina að hætta þarna,“ segir hún og skelli­hlær.

„Heims­meist­ara­mótið var svo haldið í Lake Tahoe mán­uði seinna, í lok sept­em­ber, og þar lenti ég í fjórða sæti í mínum ald­urs­flokki. Þannig að ég er hrika­lega ánægð með hvað þetta eina hlaup sem ég ætl­aði að prófa þarna í mars hefur leitt mig út í. Ég verð að við­ur­kenna að þótt ég hafi sagt áðan að ég væri ekk­ert hel­tekin þá eru þessi hlaup sjúk­lega ávana­bind­andi og engin leið að hætta.“

Ítarlegt við­tal er við Ólafíu Kvaran í Mannlífi sem kemur út í fyrra­málið.

Myndir / Heiðdís Guðbjörg Gunn­ars­dóttir
Förðun / Helga Sæunn Þor­kels­dóttir, alþjóð­legur förð­un­ar­fræð­ingur Lancôme