„Ég sýndi engin merki um að ég yrði þessi gaur“

Hlynur var alla tíð góður náms­maður og mikið í íþróttum, hann kláraði stúd­ents­prófið á tveimur árum og ætl­aði að læra fjár­mála­verk­fræði. Hann er jafn­framt lærður einka­þjálf­ari en hann byrj­aði að æfa og keppa í fit­ness að und­ir­lagi föður síns. „Ég ætl­aði að sýna gamla að ég gæti unnið hann í fit­nesskeppni sem ég svo gerði en það var ekki nóg af því ég var ekki nógu sáttur við sætið sem ég lenti í. Gríð­ar­legt keppn­is­skap mitt tók við og ég fór að taka stera til að bæta árang­ur­inn. Siðferði mitt breytt­ist mikið við notkun þeirra en mér finnst ekki næg umræða um hvaða áhrif sterar hafa. Neyslu þeirra fylgir mikið þung­lyndi og mikið gervi­sjálfs­traust. Sterar hafa áhrif á horm­óna­starf­semi og þeir geta valdið ófrjó­semi. Þeir hafa mjög nei­kvæð áhrif sem ég átt­aði mig ekki á og vissi ekki af á þessum tíma,“ segir Hlynur.

„Fyrir þennan tíma sýndi ég engin merki um að ég yrði þessi gaur og þeir sem muna eftir mér fyrir 18 ára aldur segja að þeir hefðu aldrei trúað að ég færi þessa leið.“

Til að afla sér tekna hóf Hlynur að selja stera og seinna fíkni­efni. „Ég var í alls­konar „biss­ness“. Ég var þessi yfir­borðs­kennda glans­mynd með allan pakk­ann: flottan bíl, dýra fylgi­hluti og fal­lega kær­ustu. Áður en ég vissi af var ég kom­inn í alls konar við­skipti sem voru bara ömur­leg. Þessu fylgdi stöðug para­noja, miklir pen­ingar, gríð­ar­lega mikið rugl og stans­laus ótti um hverjum væri treystandi; ver­andi umkringdur fólki í neyslu og lög­reglu. Þetta var gríð­ar­lega lýj­andi.“

Eftir sex ár byrj­aði Hlynur sjálfur að nota efnin sem hann hafði hingað til bara selt öðrum. „Mér fannst þetta ekk­ert mál, ég var búinn að umgang­ast þau svo lengi. Ég tók mjög með­vit­aða ákvörðun, las mér til um efnin og vissi allt um þau, samt fór ég að nota þau, það var ákveðin sjálfseyð­ing­ar­hvöt sem fylgdi stera­notk­un­inni og að finn­ast ég ekki vera nóg, ég hef alltaf glímt við þá til­finn­ingu,“ segir Hlynur og seg­ist hafa verið karl­inn sem leit út fyrir að vera fullur sjálfs­trausts, en ekk­ert hafi verið á bak við þá grímu.

Stofnaði góðgerðasamtök eftir meðferð

Hlynur hefur nú verið edrú í rúma þrjá mán­uði, vinnur í sjálfum sér á hverjum degi og er nýlega búinn að stofna góð­gerða­sam­tökin Það er von. „Ég stofn­aði sam­tökin af því ég vil gefa fólki von og sýna því að það getur breytt lífi sínu til batn­aðar. Ég legg jafn­mikið í það í dag að vera edrú eins og ég lagði í það áður að vera í neyslu. Ég hugsa um leiðir til að bæta and­lega líðan mína, ég hlusta á Tony Robbins alla daga til að þjálfa hug­ann í jákvæðri hugsun, ég æfi mig í æðru­leysi, en ég þarf að taka ákvörðun dag­lega um að gera það.“

Hlynur segir meg­in­mark­mið Það er von vera að útrýma for­dómum í sam­fé­lag­inu svo fólk með fíkni­sjúk­dóm þori að leita sér hjálpar. „Og skilji að það er ekki eitt, við erum rosa­lega mörg,“ segir hann. „Fíkninni fylgir skömm, bæði frá sam­fé­lag­inu og okkur sjálfum vegna þess sem við höfum gert. Ég er gott dæmi þess að með breyttu við­horfi er hægt að breyt­ast. Ég á ekki að vera síðri ein­stak­lingur af því að ég tók ranga ákvörðun 19 ára gam­all, sem þró­að­ist út í fíkn og fíkni­sjúk­dóm. Höfnun og ótti okkar við skömm­ina í augun ann­arra hamlar okkur í að leita okkur hjálpar og jafn­vel í að fram­kvæma eitt­hvað þegar við erum orðin edrú.

Mynd / Hákon Davíð Björns­son

Áður fannst mér betra að vera deyfður en sýna veik­leika, mér finnst hins vegar í dag að það felist styrkur í því að geta sýnt veik­leika sína,“ bendir hann á.

„Það er sorg­legt að vita til þess að ef ég hefði unnið meira í sjálfum mér og hefði lært að elska sjálfan mig á réttum for­sendum, æft til að vera í mínu besta formi í stað þess að sækj­ast eftir við­ur­kenn­ingu ann­arra og ein­hverju sæti og hvernig aðrir vildu að ég væri, þá hefði ég ekki skað­ast svona af fit­ness. Því fylgdi vöðva­fíkn, útlits­dýrkun og yfir­borðs­mennska, það var ekk­ert and­legt við þetta. Hjá mér var þetta þannig, ég ætla ekki að segja að það eigi við um alla. Ég keppi í normal­isma í dag, ég reyni það, þó að ég hafi keypt mér 180 þús­und króna úlpu fyrir þessa mynda­töku þá er ég mjög eðli­legur,“ segir Hlynur og hlær.

„Ég var alltaf að reyna að fylla upp í svart­holið hjá sjálfum mér og hélt að mér liði betur með flottan bíl, pen­inga af söl­unni, að vinna mót, líta svona út og svo fram­vegis. Ég hélt alltaf að ver­ald­legir hlutir myndu færa mér ham­ingju, svo skildi ég að hún kemur innan frá. Ég þurfti að fara til Brasilíu til að upp­götva það.“

Lestu við­talið við Hlyn í heild sinni í nýjasta Mannlífi.