Anna með ræningjagrímu í apóteki:„Mótorhjólalöggurnar biðu fyrir utan apótekið“

„Ég velti fyrir mér hvort ég ætti að fara beint til læknis eða í apó­tekið, en mun styttra var að kom­ast í apó­tekið. Því fylgdi hins­vegar sá ókostur að ég þurfti að fara fram­hjá lög­reglu­stöð­inni í bænum þar sem var stöðug vakt til að fylgj­ast með óþarfa manna­ferðum og sekta þá sem brutu útgöngu­bannið. Ég ákvað samt að prófa, gerði mig sæta, setti upp ræn­ingja­grímuna sem ég hafði búið til úr gam­alli buxna­skálm, fór í bláu latex­hansk­ana og óð af stað,“ segir Anna Krist­jáns­dóttir í pistli sínum á Mannlíf, en hún hefur verið búsett á Tenerife síðan um miðjan ágúst í fyrra.

Í pistl­inum segir hún frá því að hún hafi vaknað um miðja nótt með slæma verki á háls­inum, og gat hún ekki með nokkru móti hreyft höf­uðið nema að allur lík­am­inn fylgdi með. „Háls­ríg­ur­inn ill­ræmdi sem ég þjáð­ist af í lok síð­ustu aldar var kom­inn aftur eftir öll þessi ár og nú var engin Oddný hnykkj­ari nálæg til að hnykkja mig og ljóst að eng­inn hnykkj­ari eða sjúkra­þjálf­ari í Paradís væri til­bú­inn að beita sínum góðu aðferðum til að losa mig við verk­ina á tímum kór­óna­víruss og dauða.“

Anna reyndi að þrauka nótt­ina, og eftir þegar hún gat hreyft höf­uðið og verkirnir fóru að lina eftir sturtu og heita bakstra, tók hún Parkódín og varð sæmi­lega til að klæða sig og fá sér morg­un­kaffið.

Lögreglan lét Önnu afskiptalausa

Á leið hennar í apótelið voru voru nokkrir lög­reglu­menn utan við lög­reglu­stöð­ina að ræða sín á milli um afrek sín við að reka fólk heim sem brotið hafði útgöngu­bannið, eins og Anna segir, en hún óð í gegnum hóp­inn og áfram sína leið.

„Rétt áður en ég kom að apó­tek­inu komu tveir lög­reglu­menn á mót­or­hjólum, sá fremri rétti upp hend­ina eins og til að stöðva mig, en ég veif­aði á móti með bláu hönd­inni og fór inn í apó­tekið.“

Þar inni var búið að breyta skipu­lagi sökum kór­óna­veirunnar og ssetja upp hlífar úr plex­i­gleri við afgreiðslu­borðin. Segist Anna ekki hafa skilið mikið af því sem lyfja­fræð­ing­ur­inn sagði á bak við grímu hans og plexí­glerið, og sjálf hafi hún ekki verið betri.

„Ég var ekk­ert betri, benti á háls­inn á mér og gerði merki sem ekki gat mis­skilist. Gel eða pillur, spurði hann þá. Ég dró aðeins niður ræn­ingja­grímuna, gel og pillur, svar­aði ég,“ segir Anna sem fékk hraða afgreiðslu, greiddi með snerti­lausu korti og hélt heim.

„Mót­or­hjóla­lögg­urnar biðu fyrir utan apó­tekið en þegar þær sáu mig með pok­ann héldu þær í burtu og ég komst heim án vand­ræða,“ segir Anna sem telur nú dag­ana heima þar til útgöngu­banni verður aflétt og hnykkj­arar mæta aftur til starfa, „það er að segja þeir sem munu lifa af kór­ónu­veiruna.“