Rúrik minnist móður sinnar: „Hún var mér allt, hún var fjölskyldunni allt“

Rúrik Gíslason, lands­liðs­maður í knatt­spyrnu og leik­maður Sand­hausen í Þýska­landi minn­ist móður sinnar í minn­ing­ar­grein í Morg­un­blað­inu í dag.

Þóra Ragn­ars­dóttir, móðir Rúriks lést á líkn­ar­deild Land­spít­al­ans 16. apríl eftir stutta bar­áttu við krabba­mein, hún var 66 ára að aldri. Þóra skilur eftir sig eig­in­mann, þrjú börn, og sex barna­börn.

„Elsku móðir mín, sem ég átti svo ein­stakt saband við, elskaði svo heitt og leit mikið upp til, er látin. Það er óraun­veru­legt að þurfa að rita þessi orð um mömmu mína sem kvaddi allt of snemma eftir stutta bar­áttu við krabba­mein. Sorgin er mikil og mörg hjörtu eru í þús­und molum fyrir vikið. Hún var mér allt. Hún var fjöl­skyld­unni allt,“ segir Rúrik.

„Mamma var ein­stak­lega gjaf­mild og lifði fyrir að hjálpa öðrum og gefa af sér. Hún var góð móðir og góður vinur vina sinna. Mamma gerði mig stoltan og hún sagði mér og sýndi að hún var líka stolt af mér.

Mamma var mér hvatn­ing og veitti mér inn­blástur. Hún gaf mér ást, umhyggju, hlýju og gott upp­eldi. Mamma vildi öllum vel og var traust. Hún tal­aði ekki illa um aðra heldur var hún dug­leg að hrósa fólki og hvetja það til dáða. Mamma var með stórt hjarta og það sýndi sig svo ótal sinnum á marga mis­mun­andi vegu,“ segir Rúrik.

Þóra var 66 ára að aldri

Rúrik segir móður sína ekki hafa tapað húmornum, þrátt fyrir veik­indi hennar. „Mamma tap­aði aldrei húmornum sínum, sagði brand­ara fram á síð­asta dag þrátt fyrir að vera mikið veik, og hló svo með sínum smit­andi hlátri. Það var dýr­mætt og lær­dóms­ríkt að fá að eyða með henni síð­ustu dög­unum á líkn­ar­deild Land­spít­al­ans og vil ég þakka starfs­fólk­inu þar fyrir þeirra við­mót og góða starf sem þar er unnið. Minn­ing­arnar eru enda­lausar og þær munu lifa.“

Töluðu saman daglega þrátt fyrir að búa í sitt hvoru landinu

„Þrátt fyrir að við byggjum hvort í sínu land­inu síð­ast­liðin 15 ár náðum við að eyða miklum tíma saman hvort sem það var á Íslandi eða erlendis. Við ferð­uð­umst mikið saman og höfðum oft orð á því að við værum að skapa minn­ingar. Facetime-sím­tölin hlaupa á þús­undum og byrj­uðu allir dagar hjá mér á sím­tali til hennar með morg­un­kaff­inu. Hún var minn stuðn­ings­maður númer eitt, ásamt pabba, og verð ég þeim ævin­lega þakk­látur fyrir það. Sökn­uð­ur­inn er gríð­ar­legur en ég reyni að hugsa til þess sem hún sagði í hvert skipti sem við kvödd­umst: „Við skulum ekki vera leið þegar við kveðj­umst, heldur gleðj­ast og brosa þegar við hitt­umst næst.“

Ég verð áfram hér og mamma er þar en í hug­anum verðum við alltaf á sama stað.

Rúrik Gíslason.“