Guðmundur fyrrum bæjarstjóri flytur frá Ísafirði: „Höfum lært heilmikið um mannlegt eðli og innræti“

Guð­mundur Gunn­ars­son hætti störfum sem bæj­ar­stjóri Ísa­fjarðar í lok jan­úar, en hann var ráð­inn til starfs­ins í ágúst árið 2018.

Í til­kynn­ingu frá Ísa­fjarð­arbæ sagði að ástæða starfs­loka væri ólík sýn á verk­efni á vett­vangi sveit­ar­fé­lags­ins og telja aðilar það sveit­ar­fé­lag­inu fyrir bestu að leiðir skilji.

Í færslu sem Guð­mundur birti á Facebook í dag segir hann að fjöl­skyldan hafi tekið ákvörðun um að flytja frá Ísafirði, en Guð­mundur er fæddur og upp­al­inn fyrir vestan, í Bol­ung­ar­vík.

„Við höfum ákveðið að flytja frá Ísafirði. Það var ekk­ert endi­lega aug­ljós­asti kost­ur­inn í stöð­unni eftir starfs­lokin í jan­úar. Hér hefur okkur liðið mjög vel, keypt okkur hús, börnin hafa aðlag­ast og við notið þess að vera nálægt vinum, fjöl­skyldu, fjöllum og heima­högum,“ segir Guð­mundur og bætir við að fjöl­skyld­unni finn­ist þau ekki lengur vel­komin fyrir vestan.

„Það er sann­ar­lega skrítin til­finn­ing að finn­ast maður ekki lengur vel­kom­inn í sam­fé­lag­inu sem ól mann upp. En þannig er það nú samt. Hér líður okkur ekki lengur vel. Atburðir síð­ustu vikna hafa gert það að verkum. Ekki síst þær furðu­skýr­ingar sem grass­erað hafa í kjöl­far starfs­lokanna.“

Segist Guð­mundur ekki vilja búa í sam­fé­lagi þar sem „fyr­ir­ferða­miklar stjórn­mála­hreyf­ingar umbera fanta­brögð freka kalls­ins og dreifa svo róg­burði til að rétt­læta þau.“

Góðar minningar og vinir

Guð­mundur segir að fjöl­skyldan hafi eign­ast góða vini og sam­starfs­fé­laga, auk minn­inga á þeim tíma sem þau hafa búið þar og þau séu reynsl­unni rík­ari eftir tíma­bil hans sem bæj­ar­stjóri. Einnig hafi þau lært heil­mikið um mann­legt eðli.

„Við flytjum því að heiman öðru sinni á lífs­leið­inni en förum héðan með stút­fullan bak­poka af skín­andi góðum minn­ingum. Hér eigum við marga góða vini og fyrr­ver­andi sam­starfs­fé­laga. Fólk sem við treystum, vitum að skilur mála­vexti og þekkir okkur. Við erum reynsl­unni rík­ari og höfum lært heil­mikið um mann­legt eðli og inn­ræti. Bæði dökkar hliðar og ljósar. Dökku minn­ing­arnar ætlum við að skilja eftir fyrir vestan. Flokka þær sem spilli­efni. Þær ljósu tökum við með okkur á nýjan stað. Til moltu­gerðar og nær­ingar,“ segir Guð­mundur.

„Vest­firðir munu samt alltaf eiga hjörtu okkar. Það breyt­ist ekki. Fram­tíðin er björt. Sjáumst síðar. Takk og bless.“