Steinunn Ólína minnist Stefáns Karls: „Ekki líður sá dagur að ég hugsi ekki til hans“

„Það eru tæp tvö ár síðan hann dó. Ekki líður sá dagur að ég hugsi ekki til hans, oftar en ekki er það vegna ein­hvers hvers­dags­legs sem ég veit að hann hefði fundið ástæðu til að snúa upp í grenj­andi fyndið grín­at­riði,“ skrifar Steinunn Ólína Þor­steins­dóttir leik­kona og rit­stjóri í pistli á vef sínum, Kvenna­blað­inu. Þar minn­ist Steinunn eig­in­manns­ins Stefáns Karls Stef­áns­sonar leik­ara, sem hefði orðið 45 ára í dag, væri hann á lífi, en Stefán lést árið 2018, 43 ára að aldri eftir tveggja ára bar­áttu við ill­vígt gall­ganga­krabba­mein.

Segir Steinunn Ólína Stefán Karl hafa haft þann fágæta eig­in­leika að geta vaknað hvern dag eins og honum hefði verið gefið nýtt tæki­færi. „Ekki skyldi dvelja and­ar­tak við hið liðna þótt illa gengi eða að hann hefði hlaupið eitt­hvað á sig. Stundum stapp­aði þessi eig­in­leiki hans nærri ábyrgð­ar­leysi,“ skrifar hún, „en ég veit að nákvæm­lega þessi hæfi­leiki til að hugsa alltaf fram á við og berja sig ekki niður fyrir mis­tök eða fljót­færni var líka hans gæfa. Hann áork­aði svo miklu á stuttum tíma, eilíf­lega áhuga­samur um að skapa eitt­hvað nýtt og spenn­andi með þessar góðu gáfur og ein­stak­lega frum­legu og frjóu hugsun í fartesk­inu.“

Segist henni verða þungt fyrir brjóst­inu þegar hún um bar­áttu Stefáns við gall­ganga­krabbann sem dregur nær alla sem fá þann dóm til dauða, henni hrylli við þeirri lík­am­legu þján­ingu sem hann þurfti að þola í veik­indum sínum. „Þar stendur upp úr með­líðan með honum og hans óupp­fylltu draumum fremur en sjálfs­vor­kunn. Ég hef ekk­ert leyfi til að vor­kenna sjálfri mér, ég fékk að lifa áfram og ég hef fyrir börnum að sjá.

Mín sátt nú, ef það er hægt að kalla það sátt, felst held ég í því að ég veit að ég lagði mig fram í ómögu­legum aðstæðum, ég gerði það sem ég gat til að vera honum góð á erf­iðum stundum, lét allt eftir honum og lagði nán­ast allt annað til hliðar. Það gerði ég ekki bara hans vegna heldur ekki síður mín vegna. Brjóst­vitið sagði mér að ég gæti ekki lifað áfram með sjálfri mér og börn­unum okkar og orðið framar til nokk­urs gagns ef ég gerði ekki veik­indi hans og bar­áttu að algjöru aðal­at­riði.“

Steinunn Ólína kveðst ekki sjá eftir því, engu hafi hún áorkað um dag­anna sem er lær­dóms­rík­ara og gjöf­ulla. „Og ef ein­hver velk­ist í vafa hvers vegna við yfir­leitt fæð­umst þá er svarið: Við erum hér til að vera eins góð og við getum við þá sem þurfa á okkur að halda. Ég hef sagt þetta áður. Að elska og vera elsk­aður er það eina sem skiptir máli. Allt annað er drasl.“

Hvetur hún fólk til að fá sér súkkulaði­köku. Í til­efni af fæð­ing­ar­degi Stefáns ætli fjöl­skyldan að baka „Betty Fucker“ súkkulaði­köku sem hún geti ekki gert eins vel og hann þrátt fyrir að fara eftir skot­heldum leið­bein­ingum á pakk­anum. „Hún verður bökuð og við fáum okkur sneið og drekkum kalda mjólk með.“

Hægt er að lesa pistil­inn í heild sinni á vef Kvenna­blaðs­ins.