Björgólfur kveður móður sína: „Ég bið þess að þú vaknir hraustari eftir þessa löngu nótt“

Athafna­mað­ur­inn Björgólfur Thor Björgs­son minn­ist móður sinnar í grein sem birt­ist í Morg­un­blað­inu í dag. Móðir hans, Þóra Hall­gríms­son, lést nýverið níræð að aldri. Eig­in­maður hennar og faðir Björg­ólfs er Björgólfur Guð­munds­son.

Björgólfur Thor segir erfitt að kveðja móður sína. „Elsku mamma. Hvernig kveður maður þig í hinsta sinn? Hvernig þakk­ar maður fyr­ir alla ást­ina og um­hyggj­una sem þú hjúpaðir mig alla ævi? Hvernig get ég sýnt þér hversu mikið ég elskaði þig og hversu mikið ég reiddi mig á þig sem ör­ugga höfn í lífs­ins brot­sjó?,“ spyr hann.

Hann minn­ist því næst hans síð­ustu stunda með henni.

„Ég sit hérna hjá þér á sjúkra­hús­inu með hönd þína í minni og bið þess að þú vakn­ir hraust­ari eft­ir þessa löngu nótt. Ég þrái að fá að tala við þig um svo margt og óska svo heitt að þú verðir hjá okk­ur aðeins leng­ur. Þetta ger­ist allt svo hræði­lega hratt. Svo vek ég þig við sól­ar­upp­rás, horfi í augu þín og upp­sker bros.

Þú seg­ist enn vera þreytt og að þú vilj­ir ekki vakna strax – jánk­ar því að vilja hvíla þig aðeins leng­ur og ég ákveð að bíða með spjallið.

Ég næ þó að skjóta inn með inn­lif­un „…en þú veist að þú ert besta mamma í heimi!“ og upp­sker þetta ynd­is­lega bros þitt sem ein­kenn­ir þig svo ótrú­lega. Hvernig þú bros­ir líka alltaf svo sterkt með þínum skörpu en blíðu aug­um.“

Hann segir gott að hafa getað þakkað henni fyrir allt. „Þetta eru síð­ustu sam­skipti okk­ar – stuttu seinna ertu horf­in af þess­ari jörð. En kannski eru þessi stuttu sam­skipti þau einu sem þurfti. Þau einu sem í raun skipta máli nú þegar við lok­um hringn­um frá fæð­ingu til dauða. Ég horfi út um glugg­ann yfir Ei­ríks­göt­una á húsið þar sem þú fædd­ir mig fyr­ir hálfri öld og okk­ar sam­eig­in­lega ferða­lag hófst á fæð­ing­ar­deild­inni. Ein­ung­is 150 metr­ar eru þarna á milli – frá upp­hafi til enda okk­ar sam­veru á þess­ari jörð. Lífið er skrýtið,“ segir Björgólfur.

Hann segir svo að lokum: „Þú varst besta mamma í heimi, það er eina sem ég get sagt um okk­ar sam­veru. Ég naut alltaf góðs af enda­lausri gæsku þinni og ró í öllu sem á dundi á ferða­lagi mínu með þér sem barn, strák­ur, maður og svo loks fjöl­skyldu­faðir. Alltaf mætti maður skiln­ingi og ást hjá þér, þegar þú horfðir á mann með skil­yrðis­lausri ást og hall­aðir höfði til hliðar með blíðu and­varpi. Takk fyr­ir allt elsku mamma. Ég mun sakna þín mikið, en mikið óend­an­lega er ég þakk­lát­ur fyr­ir all­ar stund­irn­ar sem við átt­um sam­an og allt sem þú gafst mér í vega­nesti í líf­inu.“