Missti móður sína vegna læknamistaka

Brot úr lífs­reynslu­sögu úr nýjasta tölu­blaði Vikunnar. Mamma lést langt fyrir aldur fram en mis­tök sem gerð voru styttu líf hennar nokkuð, jafn­vel umtals­vert. Ég var lengi afar sár út í almættið en mörgum árum seinna, á alveg furðu­legan hátt, var eins og það reyndi beint eða óbeint að bæta mér móð­ur­miss­inn.

Ég var rétt komin af ung­lings­aldri þegar mamma greind­ist með ill­kynja mein. Hún var skorin upp og meinið fjar­lægt og svo var hún í ein­hverju eft­ir­liti á eftir. Nokkrum árum seinna, þegar hún fór að finna fyrir sárum verk sem var ýmist í brjóst­kassa eða baki, lét hún vita af því en gerði alveg örugg­lega lítið úr sárs­auk­anum, mig minnir að hún hafi sagt að þetta væri eflaust milli­rifja­gigt og það þótti hin ágætasta skýr­ing.

Mamma var ein þeirra sem vildi ekki ónáða einn eða neinn að óþörfu og hvað þá hina heilögu lækna sem hún leit alla tíð mikið upp til. Ekki var skoðuð saga hennar, að hún hefði fengið krabba­mein nokkrum árum áður, og hún fékk ávísað verkja­lyfi. Sárs­auk­inn dvín­aði lítið við það svo hún fékk sífellt sterk­ari lyf en ég fór reglu­lega fram á að hún fengi mynda­töku.

Mamma var oft við­þols­laus, gat ekki legið í rúmi, varla setið í stól og átti oft erfitt með gang. Með látum og frekju tókst mér loks að fá í gegn að röntgen­mynd yrði tekin af henni en okkur mömmu báðum til undr­unar kom ekk­ert athuga­vert í ljós svo hún varð bara að sætta sig við verk­ina.

Mamma hafði engan fastan heim­il­is­lækni, heldur fór á heilsu­gæslu­stöð­ina til að reyna að fá bót meina sinna, það gekk ekki alltaf vel að manna stöður þar og ekki endi­lega alltaf sami lækn­ir­inn sem hitti hana. Það gæti skýrt þetta upp að vissu marki.

Lífs­reynslu­sög­una í heild má lesa í nýjasta tölu­blaði Vikunnar.

Kaupa blað í vef­verslun >