Svala sár yfir fréttum: „Ég hef sjaldan á ævi minni verið eins stolt“

Svölu Ragn­heið­ar­dóttur gremst frétta­flutn­ingur af átökum og erf­ið­leikum í Sótt­varn­ar­hús­inu. Þar hefur hún unnið vaktir fyrir hönd vel­ferð­ar­sviðs Reykja­vík­ur­borgar til stuðn­ings heim­il­is­lausum karl­mönnum í sótt­kví. Svala telur því miður ljóst að menn­irnir endi aftur í harki göt­unnar að dvöl lok­inni.

Það sem særir Svölu eru fréttir af því að það sé erfitt, flókið eða ómögu­legt að sinna heim­il­is­lausum mönnum í Sótt­varn­ar­hús­inu. Hún segir það ein­fald­lega ósatt og frétta­flutn­ing byggðan á þekk­ing­ar­leysi. „Ég hef sjaldan á ævi minni verið eins stolt og ég er núna af mönn­unum sem dvelja í sótt­varn­ar­hús­inu. Það er ekki auð­velt að hafa glímt við heim­il­is­leysi og ann­ars­konar und­ir­liggj­andi vanda í mörg ár og upp­lifað for­dóma og skiln­ings­leysi frá kerf­inu og þurfa svo allt í einu að vera lok­aður inni í her­bergi í nokkra daga og þurfa alfarið að treysta á kerfið. Menn­irnir eru að standa sig svo ótrú­lega vel og eiga stórt hrós skilið frá sam­fé­lag­inu,“ segir Svala í færslu sinni á Facebook þar sem hún birtir mynd af sér og vin­konu sinni á vakt­inni.

Þvert á móti segir Svala fult af jákvæðum hlutum eiga sér stað í þessu verk­efni fyrir heim­il­is­lausu karl­menn­ina. Hún er þeirrar skoð­unar að við­líka úrræði ætti að vera ávallt í boði, ekki bara á tímum sótt­kvíar. „Þessi heild­stæða nálgun (hús­næði + lyfja­með­ferð + stuðn­ingur) virkar. Við sem sam­fé­lag ættum að geta boðið þessum mönnum hana alltaf. Þetta verk­efni hefur gengið ótrú­lega vel og í raun vonum framar. Viðmót gest­anna og starfið í heild sinni ein­kenn­ist af umhyggju, virð­ingu og skiln­ingi. Karl­mönn­unum er mætt af fullum skiln­ingi og fá þeir skaða­minnk­andi við­halds- og lyfja­með­ferð, sál­rænan stuðn­ing, félags­skap, góðan mat og er allt gert til að gera dvöl þeirra sem þægi­leg­asta. Við erum að sjá magn­aða hluti ger­ast hjá ein­stak­ling­unum,“ segir Svala og bætir við:

„Þetta er nefni­lega ekki flókið eða erfitt, þegar heim­il­is­laus ein­stak­lingur fær sitt örugga rými, við­eig­andi lyfja­með­ferð og stuðn­ing þá ger­ast fullt af jákvæðum hlutum í lífi hans. Hann þarf ekki lengur að harka og gera allskyns hluti til að fjár­magna vímu­efna­vand­ann sinn og þarf heldur ekki að vera stöðugt að leita sér af stað til að vera á. Ein­stak­ling­ur­inn nær að upp­lifa öryggi og ró, kemst í betra lík­am­legt og and­legt jafn­vægi og nær að hvíl­ast. En raun­veru­leik­inn er sá að þegar sótt­kví líkur þá fara menn­irnir aftur út á götu eða í neyð­ar­at­hvörfin og beint í harkið.“