Halldór jarðsunginn í dag: „Elsku Dóri minn, þú varst draumaprinsinn á hvíta hestinum“

Halldór Erlends­son, sem lést í alvar­legu umferð­ar­slysi við Hey­dals­veg 4. októ­ber síð­ast­lið­inn, verður bor­inn til grafar í dag. Bíll hans hafn­aði utan vegar og báru lífg­un­ar­til­raunir ekki árangur. Útförin fer fram í Garða­kirkju á Álfta­nesi.

Halldór fædd­ist í Stykk­is­hólmi 23. apríl 1963. Hann ólst upp við hefð­bundin sveita­störf, útskrif­að­ist bæði sem búfræð­ingur og raf­einda­virki. Þá lék hann á gítar í ýmsum hljóm­sveitum. Fjöl­skylda hans fer um hann fögrum orðum í minn­ing­ar­greinum í Morg­un­blað­inu í dag.

Móðir Halldórs, Þor­gerður Svein­björns­dóttir, segir höggið gíf­ur­lega þungt. Þau mæðginin ætl­uðu að hitt­ast dag­inn sem slysið sorg­lega varð. „Elsku góði dreng­ur­inn minn, svo glaður, hjálp­samur og ótrú­lega hæfi­leik­a­ríkur á svo margan hátt. Það var alveg ótrú­legt, sama hvað það var, þú gast allt. Og svo gleðin, tón­listin og vís­urnar þínar sem þú söngst ásamt systk­inum þínum og fleirum. Elsku hjart­ans dreng­ur­inn minn, það er svo erfitt að trúa því að þú komir ekki og faðmir hana mömmu þína aftur. Þú varst hjá mér á föstu­dag­inn, snerir þér við í stig­anum og sagð­ist koma til mín á sunnu­dag­inn. Í stað­inn fékk ég höggið. Ég varð­veiti allar góðu minn­ing­arnar um þig á meðan ég lifi. Elsku góðu Lindu minni og börn­unum þínum, þeim Sigurrós og Ella, og öllum sem þótti vænt um þig, sendi ég mínar inni­leg­ustu sam­úð­ar­kveðjur. Ég kveð þig með ást og sökn­uði. Þín mamma,“ ritar Þor­gerður.

Egill Erlends­son, yngri bróðir Halldórs, segir þá bræður hafa verið skoð­ana­bræður og þeir hafi meðal ann­ars lagt á ráðin um það hvernig þeim tæk­ist að vinna báðir fram yfir lög­skip­aðan eft­ir­launa­ald­ur­inn. „Það fór nú ekki alveg svo, minn kæri bróðir og erfið til­hugsun að standa í þessu án þín. Þykir heldur ekk­ert sér­stak­lega senni­legt að ég finni ein­hvern í þinn stað, sem deilir þess­ari fram­tíð­ar­sýn með mér. Fréttin um and­lát Halldórs bróður míns er, og verður von­andi um alla tíð, versta áfall sem ég hef orðið fyrir. Brott­hvarf þitt, minn kæri, elskaði bróðir, er í senn ósann­gjarnt og óskilj­an­legt. Reynsla segir mér þó, að bit­urðin út í rang­lætið muni víkja fyrir þakk­læti fyrir að hafa átt þig fyrir eldri bróður, vin og stoð. Ég vil að lokum þakka þér, bróðir minn kær, fyrir allt og alls konar. Fyrir rokk­piss, ráð og rausn, gleði, gáska og gam­an­mál, allar nota­legu bræðra­stund­irnar og fyrir vin­skap­inn, hjálp­ina og ást­ina sem þú sýndir mér, Rögnu og börn­unum. Við munum geyma þig í hjörtum okkar alla tíð,“ segir Egill.

„Halldór minn! Viltu vera góður?“ vælir litla systir, tæpu ári yngri, því Halldór getur verið fyr­ir­ferð­ar­mik­ill og skap­stór og sú litla vill að hann bæti úr því, alltaf svo frið­söm,“ rifjar Rósa Erlends­dóttir, litla systir Halldórs, upp. Hún segir þau systkin hafa brallað svo ótrú­lega marga skemmti­lega hluti saman í gegnum æsk­una og kemur jafn­framt inn á þegar þau misstu elsku systur sína, Gíslínu, fyrir þrettán árum. „Það er sárt og óskilj­an­legt að vera svipt þessum elskaða bróður og ekki hægt annað en að minn­ast í leið­inni á hana Gillí, ást­fólgna systur, sem kvaddi lífið fyrir þrettán árum. Þetta venst ekki, en ég þakka fyrir að hafa átt ykkur að, minn­ing­arnar tekur eng­inn. Halldór óx upp úr því að vera fyr­ir­ferð­ar­mik­ill og skap­stór. Hann varð ótal margra hjálp og gleði og litla systir hefur fyrir lif­andis löngu breytt væli sínu í þessi, reyndar ósögðu, orð: „Halldór minn! Það sem þú getur enda­laust verið góður!“,“ segir Rósa.

Halldór lætur eftir sig eig­in­konu og tvö börn. Linda Björk Jóhanns­dóttir, eig­in­kona Halldórs, minn­ist drauma­prins­ins síns með fal­legum orðum. „Ég velti því fyrir mér hvernig ég get lifað án þín, sálu­fé­laga míns. Tíminn leiðir það í ljós en í augna­blik­inu virð­ist það vera erf­ið­asta raun sem á mig hefur verið lögð. Við vorum bæði orku­boltar, nátt­úru­börn og gleðip­innar og nutum nær­veru hvort ann­ars í botn. Við byggðum saman hús og lékum okkur að hug­myndum, óhrædd við að gera ekki eins og hinir. Elsku Dóri minn, þú varst drauma­prins­inn á hvíta hest­inum, smíð­aðir, eld­aðir, þreifst, spil­aðir á gítar, gast hrein­lega allt. Þú varst íþrótta­maður af guðs náð, stund­aðir sjó­sund, hjól­reiðar, kajak og fjall­göngur. Varst vin­margt ofur­menni, gáf­aður, hjarta­hlýr og hjálp­fús. En nú ertu far­inn, ég og börnin þín, Sigurrós og Elli, verðum að læra að lifa með því. Það hjálpar til að eiga frá­bærar minn­ingar um þig og vita að það sem við áttum var ein­stakt. Takk fyrir að hafa ekki gef­ist upp í upp­hafi, ég er þér að eilífu þakk­lát fyrir lífið sem við áttum saman. Góða nótt, elskan mín, og njóttu fram­andi slóða uns við sjá­umst á ný,“ segir Linda Björk.