Dóttir Huldu eignaðist besta vin á leikskólanum – Langafar þeirra reyndust eiga ótrúlega sögu saman

Hulda Tölgyes sál­fræð­ingur segir frá ótrú­legri en jafn­framt fal­legri sögu á Twitter. Hún segir að þegar  dóttir hennar byrj­aði í leik­skóla hafi hún flótt eign­ast góðan vin þar en nú kemur í ljós að langafi vin­ar­ins bjarg­aði lífi afa Huldu.

Afi Huldu var ung­verskur flótta­maður en hann kom til Íslands fyrst og fremst þökk sé einum manni. „Falleg saga tengd Ung­verj­anum afa mínum, náunga­kær­leika, tím­anum og líf­inu. Dóttir mín hefur átt besta vin á leik­skól­anum í um ár. En þau eru 3 ára. Eru óað­skilj­an­leg og eiga ein­stakt vina­sam­band. Hvernig teng­ist það sögu ung­verskra flótta­manna árið 1956?,“ skrifar Hulda og útskýrir svo:

„8.des­em­ber 1956 birt­ist grein í mbl með fyr­ir­sögn­inni: ,,Bjóðum ung­verskum börnum heim” Og Íslend­ingar hvattir til að hjálpa Ung­verjum í stríðs­á­standi. En það hafði ekki tíðkast áður. Þarna var afi 20 ára til­neyddur her­maður í Ung­verja­landi.“

Þá ákvað langafi vin­ar­ins á leik­skól­anum að fara til lands­ins. „Gunn­laugur Þórð­ar­son heit­inn fór með flug­vél til Vín­ar­borgar að sækja flótta­fólk. Hann hitti afa og illa gekk að fylla flug­vél til Íslands, lands sem engin þekkti og fólk ótt­að­ist að enda í snjó­húsi. Gunn­laugur fræddi afa um Ísland og afi gekk á lín­una og fékk fólk með sér,“ segir Hulda.

„Það góða var að flug­vélin myndi fara í loftið þegar hún yrði full. Mikill hvati fyrir fólkið sem þráði frið og öryggi. Enda öll á flótta frá heim­ili sínu. Svo fór að 52 Ung­verjar fóru upp í flug­vél­ina og hún af stað til Íslands. Þau gistu svo fyrstu nótt­ina í Hlégarði. Á jóla­nótt. Afi varð fljótt hluti af íslensku sam­fé­lagi, eign­að­ist hér konu og tvær dætur og mörg barna­börn og barna­barna­börn. Ísland tók honum opnum örmum, veitti honum skjól og öryggi. Hann er á lífi og býr hér enn. Hefur átt ótrú­legt líf með sorgum og gleði.“

Hulda segir að ef það hefði ekki verið fyrir Gunnlaug þá hefði öll þessi ætt ekki orðið til. „Ég komst að því í dag að langafi besta vinar dóttur minnar var Gunn­laugur Þórð­ar­son heit­inn sem fór og sótti afa minn í flótta­manna­búðir árið 1956 og bjarg­aði honum þar sem hann átti ekk­ert nema vega­bréf, skamm­byssu og fötin sem hann klædd­ist. Gaf honum tæki­færi á nýju lífi. Án þess sem Gunn­laugur gerði hefðu ekki orðið fleiri með okkar nafni. Finnst þessi saga svo fal­leg. Þykir nú enn vænna um að Tinna og besti vinur hennar hafi kynnst og náð saman. 4 kyn­slóðir. Þakklát.“