Viðar lofar hinn mikla leiðtoga: „Eigi víkja!“

Viðar Guðjohn­sen lyfja­fræð­ingur segir stjórn­mála­menn útrás­ar­ár­anna hafa þegið háar pen­inga­gjafir af útrás­ar­vík­ing­unum. Í bús­á­halda­bylt­ing­unni hafi hið eld­fima ástand verið notað til að ná fram mark­miðum í algjöru umboðs­leysi og það sé aðeins hinum mikla leið­toga að þakka að stjórn­ar­skránni og krón­unni var bjargað.

Þetta ritar Viðar í aðsendri grein í Morg­un­blaðið en þar nafn­greinir hann ekki hver hinn mikli leið­togi er. Honum er umhugað um frelsi og sjálf­stæði Íslands. „Í þunga­miðju skamm­degis, stríðsloka, drep­sóttar, fimb­ulkulda og eldsum­brota varð Ísland loks ríki á meðal ríkja með gild­is­töku sam­bands­lag­anna. Hið langa skamm­degi ánauðar til­heyrði þá for­tíð­inni og til tákns um það var að þegar rík­is­fáni Íslands blakti yfir stjórn­ar­ráð­inu í hið fyrsta sinn fengu tvær fánastangir sem áður báru hinn danska að jöfnu við okkar ást­kæra að standa tómar. Frá þeirri stundu varð frels­is­þrá lands­manna ei beisluð á ný og von um stjórn­skipu­legt frelsi hætti að vera fjar­lægur draumur og varð krafa,“ segir Viðar.

Lyfja­fræð­ing­ur­inn rifjar upp end­ur­reist íslenska lýðsveld­is­ins þar sem hin öfl­uga lýð­veld­is­stjórn­ar­skrá land­ins tók gildi sem varn­ar­múr stjórn­skipu­legs frelsis. Það er akkúrat sú stjórn­ar­skrá sem geti varið okkur gegn því að það frelsi verði fært til erlendra stofn­ana að mati Viðars. „Af þessu leiðir að hið stjórn­skipu­lega frelsi verður ekki með lög­mætum hætti tekið af þjóð­inni og fært til erlendra stofn­ana án breyt­inga á stjórn­ar­skránni og þá með þeim hætti sem stjórn­ar­skráin kveður á um. Líklega er þetta meg­in­á­stæðan fyrir þeirri sneypu­för sem hófst fyrir um ára­tug. Hér er átt við lög um stjórn­laga­þing, ólög­lega og ógilda kosn­ingu til stjórn­laga­þings og í fram­hald­inu þings­á­lyktun (eins und­ar­lega og það hljómar) um skipun stjórn­laga­ráðs,“ segir Viðar og bætir við:

„Enn fremur er átt við þá vit­neskju þáver­andi stjórn­valda að stjórn­ar­skráin stendur í vegi fyrir fram­sali á æðstu mátt­ar­stólpum lag­anna til Evr­ópu­sam­bands­ins sem í ofaná­lag hefur þró­ast yfir í ein­hverslags Páfagarð hinn nýja þar sem inn­múr­aðir velja hver annan í hinar og þessar valda­stöður. Þar gildir mjög tor­sótt aðkoma þegn­anna að vali þeirra sem þó fá að munda veld­is­sprot­ann að vild.“

Viðar segir það skilj­an­legt að flóð­bylgja van­traust hafi skollið á sam­fé­lag­inu af miklum þunga í kjöl­far hruns­ins þar sem grið­ar­leg mis­notkun á banka­kerf­inu kunn­gerð­ist mjög snögg­lega. Hann full­yrðir að stjórn­mála­menn útrás­ar­ár­anna hafi þegið háar pen­inga­gjafir. „Um ára­bil hafði þjóð­inni verið talin trú um að stærstu eig­endur bank­anna væru ein­hverslags fjár­hags­leg ofur­menni með full­tingi nýrrar teg­undar stjórn­mála­manna sem fylgdu hverju fótspori þeirra og tóku við háum pen­inga­gjöfum. Þetta olli því að umróts­fólk gat nán­ast óáreitt beislað kraft van­trausts­ins og beitt þeim krafti til ills. Það vita þeir sem á Aust­ur­velli voru að þau sjón­ar­mið sem lágu til grund­vallar mót­mæl­unum voru jafn mörg og fjöldi þeirra sem mót­mæltu. Það verður ekki tekið af fimmtu her­deild­inni að hún er úrræða­góð. Hinn mikli leið­togi kunni þó ráð við því,“ segir Viðar.