Vigdís Finnbogadóttir mun sakna Gunnars: „Gunnar var hlýr maður og drengur góður“

Vigdís Finn­boga­dóttir, fyrr­ver­andi for­seti Íslands, er meðal marga sem minn­ast Gunnars Þor­steins Hall­dórs­sonar íslensku­fræð­ings. Hann lést á Land­spít­al­anum 19. októ­ber síð­ast­lð­inn eftir snarpa bar­áttu við krabba­mein. Gunnar lætur eftir sig þrjú börn.

Gunnar fædd­ist 9. apríl 1960 í Reykja­vík. Gunnar varð stúd­ent frá MH, stund­aði nám í nor­rænum fræðum við Upp­sala­há­skóla og frönsku­nám við háskól­ann í Nancy 1983. Hann lauk síðar BA í íslensku frá Háskóla Íslands. Gunnar starf­aði meðal ann­ars við kennslu, dag­skrár­gerð hjá Rás 2, var leið­sögu­maður og rak gisti­heim­ili í miðbæ Reykja­víkur.

Vigdís er góð vin­kona móður Gunnars heit­ins, Önnu Ein­ars­dóttur, og kveður hún góðan vin í minn­ing­ar­grein í Morg­un­blað­inu. „Það var í senn gaman og gef­andi að eiga Gunnar Þorstein Hall­dórs­son að vini. Við kynnt­umst vel á árunum þegar hann var sendi­kenn­ari í íslensku og íslenskum fræðum við Sorbonne-háskól­ann í París og það var ævin­týri að vera boðin í máls­verði heima hjá honum þar sem hann bjó á efstu hæð í gömlu húsi með skrölt­andi lyftu. Hann var svo lán­samur að vera vel lát­inn kenn­ari og nem­endur hans í nor­rænum fræðum urðu vinir hans. Seinna, heim kom­inn, tengd­ist hann á vissan hátt aftur Frakk­landi þegar hann festi sér gam­alt hús á Fáskrúðs­firði. Það varð ógleym­an­legt að njóta gisti­vin­áttu Gunnars í hús­inu góða á Fáskrúðs­firði og rifja upp við­burða­ríka sögu fyrri tíma. Þess skal einnig getið að Gunnar var orð­hagur í besta lagi og gaf nýlega út ljóða­bók sem hann nefndi Takk. Gunnar Hall­dórs­son var hlýr maður og drengur góður. Ég sakna vinar í stað,“ segir Vigdís.

Felix Bergsson og Baldur Þór­halls­son minn­ast einnig góðs vinar með hlýum orðum í minn­ing­ar­grein. Þeir voru miklir og góðir vinir. „Elsku vinur okkar Gunnar Þor­steinn lést eftir stutta og snarpa bar­áttu við krabba­mein. Hann var sex­tugur að aldri og elsk­aður af börnum sínum þremur, móður, systk­inum, barna­börnum, fjöl­skyldu og vinum. Þeir eru ófáir gest­irnir sem orðið hafa á vegi okkar í gegnum árin sem lof­uðu gest­gjafa sinn hástöfum. En við minn­umst Gunna fyrst og fremst fyrir dásam­legar stundir í París í gegnum árin. Gunnar kenndi íslensku um ára­bil við Sorbonne-háskóla og var dáður af nem­endum sínum. Gunnar hafði ein­stakt lag á því að virkja nem­endur og sam­ræða um íslensk stjórn­mál var skemmti­leg,“ segja Baldur og Felix.

Þeir Baldur og Felix segja það ávallt hafa verið til­hlökk­un­ar­efni að koma til ást­ar­borg­ar­innar París og eiga þar fund með Gunnari. „Þá hitt­umst við iðu­lega í Mýrinni og sátum úti á L’Open Cafe eða Les Mar­ronni­ers svo Gunni gæti reykt smá­vindl­ana sína á meðan við slúðruðum, hlógum og skoð­uðum alla sætu strák­ana. Gunni hafði kjark og þor til að brjóta af sér hlekki sam­fé­lags­ins og vera hann sjálfur. Hann Gunni var svo skemmti­legur. Alltaf skarpur og hugs­andi en líka jákvæður, póli­tískur og list­rænt þenkj­andi. Hann var mik­ill íslensku­maður og hafði ein­stakt lag á mál­inu. Gunnar gaf út ljóða­bók á síð­ustu dögum lífs síns. Hún er algjör­lega mögnuð og vitn­is­burður um hnyttni hans, gáfur, til­finn­inga­líf og orð­snilld. Okkar er að þakka elsku vinur. Takk fyrir allt. Við munum sakna þín sárt. Far í friði,“ segja Felix og Baldur.

Útför Gunnars Þor­steins fer fram frá Dóm­kirkj­unni í dag klukkan 13 að við­stöddum nán­ustu ætt­ingjum. Streymt verður frá útför­inni og hér má nálg­ast hlekk­inn.