Hefur loðað við konur að byrja seint að skrifa

Benný Sif Ísleifs­dóttir var orðin fjöru­tíu og sex ára þegar hún gerði alvöru úr því að leggja skriftir fyrir sig. Hún seg­ist sára­lítið hafa skrifað fyrir þann tíma, var heima­vinn­andi hús­móðir með fimm börn og síðan í námi í þjóð­fræði í Háskól­anum. Skrift­irnar liggja þó vel fyrir henni og nú er önnur skáld­saga hennar, Hans­dætur, komin út og fær ríf­andi góða dóma. Benný segir vel­gengn­ina þó geta verið tví­eggjað sverð, góðar við­tökur og hrós séu auð­vitað hvatn­ing til að halda áfram en setji jafn­framt pressu varð­andi næstu bók. 

Spurð hvers vegna það hafi tekið hana svona langan tíma að byrja að skrifa segir Benný Sif að það hafi nú verið sam­bland af ýmsum þáttum sem olli því. „Ég byrj­aði ung að eign­ast börn, var komin með fjórar dætur tutt­ugu og níu ára, þannig að það tók hug minn og tíma lengi vel,“ útskýrir hún. „Þá var ég ekki búin að klára eig­in­legt háskóla­nám og var þess vegna í fjar­námi í íslensku á meðan þær voru litlar. Þá bjuggum við mað­ur­inn minn austur á Eski­firði, þar sem við erum bæði alin upp, en fluttum suður 2006 og þá eign­að­ist ég fimmta barnið, sem var drengur. Þegar hann var kom­inn á leik­skóla fór ég í þjóð­fræði í Háskóla Íslands og kláraði meist­ara­nám í henni. Það var skömmu eftir hrun og ég átti svo sem ekki von á því að það væri beðið eftir mér með miklum spenn­ingi á vinnu­mark­aði, ég var búin að vera heima svo lengi. Þess vegna ákvað ég að halda áfram að læra, hef alltaf verið dálítið góð í því og hafði meiri trú á mér þar heldur en á vinnu­mark­að­inum.“

Yngri en Guðrún frá Lundi

Benný hefur þó engan veg­inn þurft að kvarta yfir við­tök­unum sem bækur hennar hafa fengið, en það seg­ist hún auð­vitað ekki hafa getað vitað fyrir fram. Námið í þjóð­fræð­inni hafi ýtt undir sjálfs­traustið til að láta vaða og byrja að skrifa. „Ég sett­ist bara niður í árs­byrjun 2016, eftir útskrift úr Háskól­anum, og byrj­aði að skrifa Grímu, útskýrir hún. „Ég var nátt­úr­lega orðin fjöru­tíu og sex ára gömul þá og hugs­aði með mér að ég næði kannski að jafna Kristínu Marju, sem byrj­aði á svip­uðum aldri, en ég var ári of sein með útgáf­una til að ná því. Guðrún frá Lundi var samt mun eldri og það hefur svo­lítið loðað við konur að byrja seint að skrifa, alveg þangað til á síð­ustu árum.“

Ýtarlegt og bráð­skemmti­legt við­tal er við Benný í jóla­blaði Vikunnar en bók hennar Hans­dætur er án efa ein sú athygl­is­verð­asta í jóla­bóka­flóð­inu.

Myndir: Hákon Davíð Björnsson