Mér finnst þetta heimska

Eftir / Jón Óðinn Waage

Ég þekki konu sem að árum saman vann við ræst­ingar hjá opin­beru fyr­ir­tæki. Þær voru tvær sem unnu við þetta. Stundum þegar þær mættu til vinnu voru starfs­menn enn að störfum. Þá komu þær bara aftur eða sett­ust niður og fengu sér kaffi með sumu af starfs­fólk­inu enda þekktu þær vel allt starfs­fólkið og voru í góðum tengslum við það. Svo þegar kom að þrif­unum þá var þrifið það sem þurfti að þrífa, ekk­ert hugsað um hvar óhrein­indin voru. Launin voru ekk­ert merki­leg en ágæt við­bót við aðra vinnu enda báðar í lág­launa­störfum svo ekki veitti af auka­tekjum.

Einn dag­inn var þeim sagt upp. Það var búið að ráða hrein­gern­inga­fyr­ir­tæki til að sjá um þrifin. Þeim stóð til boða vinna hjá því fyr­ir­tæki en fyrir lægri laun.

Fólkið hjá þessu opin­bera fyr­ir­tæki fann mik­inn mun. Nú var bara þrifið á ákveðnum tíma og ekk­ert svig­rúm lengur. Þrifin voru eftir ákveðnum reglum, ef óhrein­indin voru ekki á réttum stöðum, nú þá voru þau ekki þrifin.

Nið­ur­staðan var þessi: Þetta opin­bera fyr­ir­tæki greiddi jafn­mikið fyrir þrif og áður, eina breyt­ingin var að nú var þjón­ustan sem greitt var fyrir, mun lak­ari.

Starfs­fólkið sem sá um þrifin fékk lægri laun.

Hver græddi á þessu? Jú, ein­hver milli­liður sem hafði verið óþarfur alveg frá því að þetta starf var fundið upp.

Fyrir mörgum er þetta fyr­ir­komu­lag eins og trú­ar­brögð.