Erlingur Ragnar er látinn: Leiðtogi og harðduglegur nagli með hjarta úr gulli kveður

Erl­ing­ur Ragn­ar Lúðvíks­son húsa­smíða­meist­ari og slökkvi­liðs­maður fædd­ist í Reykja­vík 6. júní 1939. Hann lést á lungna­deild Lands­spít­al­ans 7. janú­ar 2021. Erlingur var aðal­varð­stjóri hjá Slökkvi­lið­inu í Reykja­vík og í tugi ára var hann afar far­sæll í einu mik­il­væg­asta starfi sam­fé­lags­ins. Þá var hann lands­liðs­maður í hand­knatt­leik og lék með lið­inu á stór­móti. Greint er frá and­láti þessa merka manns í Morg­un­blað­inu.

Erlingur var 15 ára þegar hann sett­ist á skóla­bekk til að læra húsa­smíði hjá Bjarna Ólafs­syni í Laug­ar­nes­skóla. Erlingur var á ung­lings­aldri, aðeins 16 ára, þegar ást­kær bróðir hans, Einar Guðgeir Þor­björns­son, lést af slys­förum, þá rétt um tví­tugt. Hafði bróð­ur­miss­ir­inn djúp­stæð áhrif á Erling sem nú þurfti að axla mikla ábyrgð vegna fjöl­skyldu­að­stæðna. Erlingi er lýst sem nagla af gamla skól­anum af sam­starfs­fólki hjá slökkvi­lið­inu en hafi verið með hjarta úr gulli. Þá var Erlingur mik­ill fjöl­skyldu­maður, dug­legur, kraft­mik­ill og ósér­hlíf­inn.

Erlingur var giftur Jakobínu Ragn­heiði Inga­dóttur. Þau eign­uð­ust þrjú börn, Inga Einar, Elvar Örn og Björg Rögnu.

Þá reynd­ust Bjarni og Kristi­legt fé­lag ungra manna, KFUM, klettar Erlings á erf­iðum tímum. Alla tíð eftir það átti KFUM stað í hjarta Erlings og Vatna­skógur var einn hans griða­staða en þar hafði hann dvalið heilt sumar. Þá æfði Erling knatt­spyrnu og hand­bolta með Fram og ÍR og vann mikið í fé­lags­mál­um íþrótta­fé­lag­anna. Þá var hann um tíma sem vall­ar­stjóri í Kópa­vogi.

Erlingur gekk í slökkvi­lið Reykja­víkur árið 1968 og þar starf­aði hann í hvorki meira né minna en 35 ár eða til árs­ins 2003. Erlingur var frá­bær íþrótta­maður og lék knatt­spyrnu með Fram og hand­knatt­leik með ÍR. Til marks um hæfi­leika hans í hand­knatt­leik, þá lék hann með Íslenska lands­lið­inu á heims­meist­ara­móti.

Börn Erlings; Ingi, Elvar og Björg, segir í minn­ing­ar­grein um föður sinn:

„Pabbi tal­aði ekki illa um nokk­urn mann né niður til, hann kenndi okk­ur rétt­sýni, vinnu­semi, hjálp­semi, dugnað og ekki síst seiglu. Pabbi var sterk­ur karakt­er sem gott var að treysta á og hafa í sínu liði,“ segir Sólveig og bætir við á öðrum stað:

„Pabbi var far­sæll slökkvi­liðs­maður, öfl­ug­ur reykka­f­ari og sinnti jafn­framt þjálf­un á því sviði hjá slökkvi­lið­inu, síðar varð hann varð­stjóri. Hann skipu­lagði verk, und­ir­bjó, hélt mann­skap að verki og vann alltaf á fullu sjálf­ur bæði í slökkvi­lið­inu og smíð­inni. Við minn­umst þess vel hve ein­beitt­ur hann var og til­bú­inn að tak­ast á við hver þau verk­efni sem biðu á kom­andi vakt.“

Þá kemur fram að þegar taka þurfti stórar ákvarð­anir hafi oft verið leitað til Erlings. Dæmi um það er þegar Kringl­an var byggð og síðar Smára­lind skip­uðu yf­ir­menn Slökkvi­liðs­ins hann til sér­stakra starfa á þeim vett­vangi; að gæta þess að regl­um um bruna­hönn­un og eld­varna­ör­ygg­is­mál í þeim bygg­ing­um væri fylgt.

Fjöl­margir minn­ast Erlings og segja. Ársæll Aðal­bergs­son og Ólaf­ur Sverris­son fyrir hönd KFUM skrifa:

„Marg­ir eiga góðar minn­ing­ar um þátt­töku í starfi KFUM í gegn­um tíð­ina. Einn þeirra var Erl­ing­ur Lúðvíks­son. Hann kynnt­ist ung­ur starfi KFUM. Þar hitti hann meðal ann­ars þá Árna Sig­ur­jóns­son og Bjarna Ólafs­son sem voru leið­tog­ar í starf­inu í Reykja­vík. Þeir létu sér annt um dreng­ina sem sóttu fundi hjá þeim og lauk þeirri vænt­umþykju ekki þegar fund­un­um lauk. Þess fékk Erl­ing­ur að njóta þegar hann þurfti þess með. Meðal ann­ars sáu þeir Árni og Bjarni til þess að Erl­ing­ur fékk að vera heilt sum­ar í Vatna­skógi þegar aðstæður heima voru ekki sem best­ar fyr­ir ung­an dreng.

Skóg­ar­menn KFUM þakka Erl­ingi allt gott og senda fjöl­skyldu hans inni­leg­ar sam­úð­ar­kveðjur.“

Jón Viðar Matth­ías­son, slökkvi­liðs­stjóri Slökkvi­liðs höf­uð­borg­ar­svæðis­ins skrifar um vin sinn og fyrr­ver­andi sam­starfs­fé­laga.

„Erl­ing­ur var fædd­ur að sumri árið 1939, þegar fyr­ir­ferð var ekki mik­il við hátíða­höld Íslend­inga frek­ar en í hvers­deg­in­um og var af nægju­sam­ari kyn­slóð en við sem yngri erum. Árið 1939 stóð heims­byggðin á þrösk­uldi heims­styrj­ald­ar sem leiddi af sér hörm­ung­ar og höft á frelsi fólks. Að vissu leyti kveður Erl­ing­ur sam­fé­lag mann­anna því á keim­lík­um stað og það var þegar jarð­vist hans hófst, þrátt fyr­ir hinar miklu sam­fé­lags­legu breyt­ing­ar sem hafa átt sér stað á ævi­skeiði hans.“

Þá segir Jón Viðar einnig: „Elli, eins og við köll­uðum hann, stjórn­aði vakt­inni sinni af festu. Þar var allt á hreinu og all­ir til­bún­ir í út­kallið þegar kallið kom og fékk ég að kynn­ast því að starfa við hlið hans á vett­vangi og það oft við mjög krefj­andi aðstæður. Elli hugs­aði einnig mjög vel um vakt­ina sína og náði það langt út fyr­ir veggi slökkvi­liðs­ins.“

„Á sín­um tíma sinnti Elli einnig verk­legri þjálf­un slökkvi­liðs­manna,“ segir Jón Viðar.

Erling tók öt­ul­an þátt í að rækta sam­band slökkvi­liðs­manna við koll­ega í Þýska­landi. Ásamt öðrum stóð hann m.a. fyr­ir því að sum­ar­bú­staðir fyr­ir BSRB væru smíð­aðir á plan­inu hjá slökkvi­lið­inu í Skóg­ar­hlíð til þess að fjár­magna heim­sókn Þjóðverj­anna til Íslands. Jón Viðar segir að lokum:

„Við minn­umst Ella með hlýju, hann var traust­ur vin­ur, leið­togi og lærifaðir yngri starfs­manna og mjög oft vitnað í hann þegar leysa þurfti flók­in verk­efni. Hans verður sárt saknað.

Um leið og ég þakka Erl­ingi sam­fylgd­ina og þjón­ustu hans við íbúa höf­uð­borg­ar­svæðis­ins votta ég Jakobínu, börn­um þeirra og öðrum ást­vin­um mína inni­leg­ustu samúð.“