Freyja Haralds syrgir fallinn félaga: „Takk fyrir að kenna okkur að hrista af okkur skömm“

Blær Ástríkur Ástuson Ást­ráðs­son, áður Ásdís Jenna Ást­ráðs­dóttir, var bor­inn til grafar í gær. Freyja Har­alds­dóttir ásamt Emblu Guðrúnu Ágústs­dóttur minn­ast hans í fal­legri minn­ing­ar­grein sem birt­ist í Morg­un­blað­inu í gær. Það gera þær í nafni fem­inísku fötl­un­ar­hreyf­ing­ar­innar Tabú en Blær barð­ist alla ævi fyrir rétt­inda­mál fatl­aðs fólks. Blær var heyrna­skertur og með trufl­aða vöðva­spennu sem leiddi til þess að hann gat hvorki stjórnað höndum né fótum. 

Freyja og Embla segja mik­inn missi af Blæ. „Elsku Blær okkar. Þegar við, Tabúsystur þínar, hitt­umst til þess að minn­ast þín eftir að þú kvaddir lá í loft­inu mikil sorg yfir því skarði sem þú skilur eftir meðal okkar en um leið þakk­læti fyrir allt sem þú gafst okkur og lagðir af mörkum til bar­áttu fatl­aðs fólks á Íslandi. Þú varst sterk bar­áttu­mann­eskja og tókst þér pláss á ólíkum sviðum sam­fé­lags­ins, án þess að afsaka þig, og bjóst þannig til pláss fyrir okkur,” segja þær. 

Fyrirmynd

Freyja og Embla segja að Blær hafi verið þeim fyr­ir­mynd þegar þær voru yngri. „Þú varst okkur mik­il­væg fyr­ir­mynd þegar við vorum að alast upp en fatlað fólk var svo ósýni­legt í sam­fé­lag­inu og gátum við því lítið speglað okkur í fólki sem bjó við sam­bæri­legan veru­leika og við. Við þekktum þig ekki allar per­sónu­lega sem börn en vissum allar hver þú varst. Þú varst óþreyt­andi við að ryðja braut­ina og sýna okkur að við eigum fram­tíð. Ljóðin þín færðu hug okkar og hjarta rödd og orð yfir fötl­un­ar­reynslu okkar, sem oft er svo erfitt að koma orðum að,” segja þær.

 „Hindr­an­irnar á vegi þínum í gegnum lífið voru ófáar en það var stundum eins og þú sæir þær ekki. Þú óðst áfram og gerðir kröfu um jöfn tæki­færi til tjá­skipta, sjálf­stæðs lífs, mennt­unar, aðgengis og for­eldra­hlut­verks­ins. Það var samt ekki alltaf auð­velt og dáumst við að þrjósku þinni og eld­móði enda gafstu aldrei drauma þína upp á bát­inn.”

Skilur eftir stórt skarð

Freyja og Embla rifja svo upp eina af síð­ustu minn­ingum þeirra af honum. „Þú varst óhræddur við að leita ráða hjá öðru fötl­uðu fólki en á sama tíma óspar á hvatn­ingu, ráð­legg­ingar og leið­bein­ingar fyrir fólk í sam­bæri­legri stöðu. Rétt áður en þú kvaddir hélstu þétt utan um eina Tabúsystur sem var á leið í aðgerð og leið­beindir annarri um hvernig ætti að setja fag­fólki með for­dóma mörk í tengslum við for­eldra­hlut­verkið,” segir Þær.

 „Elsku bar­áttu­bróðir okkar. Takk fyrir að kenna okkur að hrista af okkur skömm og vera stoltar fatl­aðar mann­eskjur. Nærvera þín skilur eftir stórt skarð en við munum leggja okkur fram um að heiðra minn­ingu þína með því að gefa engan afslátt af rétt­læt­inu og biðj­ast ekki afsök­unar á neinu.“