Sigurborg reyndi að fela veikindin en gat svo ekki meir: „Ég var hætt að geta staðið í lappirnar“

Sig­ur­borg Ósk Har­alds­dóttir, borg­ar­full­trúi Pírata, gerði allt til að fela veik­indi sín og sýn­ast vera nógu sterk. Hún ætl­aði ein­fald­lega að harka af sér og bera harm sinn í hljóði en gat svo ekki meir. Hún segir skilið við póli­tík­ina og setur sjálfa sig í fyrsta sætið.

Sig­ur­borg ræðir veik­indi sín í við­tali við Frétta­blaðið. Hún rekur þau til of mik­ils álags í of langan tíma enda þurfi stjórn­mála­menn að sætta sig við ótrú­leg­ustu ofsóknir. Yfir Sig­ur­borgu hefur meðal ann­ars verið hraunað í sturt­unni í Vest­ur­bæj­ar­laug­inni og hún fær ítrekað heift­úð­leg skila­boð. „Þau eru yfir­leitt frá eldri karl­mönnum. Sumir skilja eftir bréf heima hjá mér. Aðrir senda manni SMS svo maður kemst ekki hjá því að sjá það. Ég upp­lifi áreiti úti á götu … ég er að hjóla ein­hvers staðar og það er öskrað á mig. Það er baunað yfir mig þegar ég er í sturtu í Vest­ur­bæj­ar­laug­inni, þegar ég er að taka leigu­bíl eða hvað sem er, það bara stoppar ekk­ert,“ segir Sig­ur­borg og heldur áfram:

„Þegar maður vinnur í póli­tík … þá ertu bara í vinn­unni frá því að þú vaknar og þangað til að þú sofnar. Ég var að vinna frá morgni til kvölds, dag eftir dag eftir dag, viku eftir viku. Þú færð ekk­ert frí um helgar eða á sumrin. Það er ekki þannig. Mér fannst ég aldrei vera að gera nóg, mér fannst ég aldrei standa mig og var alltaf að reyna að gera betur hvern ein­asta dag.“

Vildi ekki sýna veikleika

Í dag er Sig­ur­borg í gigt­arr­rann­sóknum og glímir við mikið þung­lyndi. Á und­an­förnum miss­erum fór hún tví­vegis í löng veik­inda­leyfi frá vinnu en reyndi allt til að fela það. „Ég vildi ekki að fólk héldi að ég væri í veik­inda­leyfi og gerði allt til að fela það. Mér fannst ég þurfa að fela það. Ég vildi sýn­ast vera nógu sterk,“ segir Sig­ur­borg en í nóv­em­ber síð­ast­lið­inum gafst lík­am­inn upp.

„Ég var bara alveg komin upp að vegg. Ég var hætt að geta staðið í lapp­irnar. Ég var algjör­lega búin með alla orku og komst ekki fram úr á morgn­ana, gat ekki hugsað um mig né börnin mín. Þetta er í raun­inni algjör örmögnun, þar sem þú ert bara algjör­lega mátt­laus, hefur enga orku og ert bara síþreytt.“

Sig­ur­borg segir að veik­indin hafi hlað­ist smátt og smátt saman upp. „Ég vildi aldrei við­ur­kenna að ég væri þung­lynd. Af því að mér fannst ég ekki eiga rétt á því. Ég væri bara á góðum stað í líf­inu, með heil­brigð börn og vinnu, af hverju í ósköp­unum ætti ég að vera þung­lynd? Ég er nátt­úru­lega bara númer eitt, tvö og þrjú núna að hugsa um að ná heilsu aftur. Ég hef ekk­ert leyft mér að hugsa neitt lengra út af því að ég get bara tekið eitt skref í einu,“ segir Sig­ur­borg.