„Ég var nýbyrjaður í nýrri vinnu og hringt var í mig, innheimtufyrirtæki var komið að sækja bílinn“

Matthías Freyr Matth­í­as­son, íþrótta- og tóm­stunda­full­trúi, opnar sig á Twitter með fjár­hags­vand­ræði sín yfir árin. Hann seg­ist hafa leyst þau fyrir nokkrum árum en skamm­ast sín of mikið til að ræða þau fyrr en nú. Hann seg­ist hafa orðið stór­skuld­ugur þrátt fyrir að hafa ekki verið í neinu braski. Lægsti punk­ur­inn var þegar inn­heimtu­fyr­ir­tæki mætti á vinnu­stað hans þar sem hann hafði starfað stutt. Þau vildu bíl­inn hans og það strax.

„Þetta verður örugg­lega þráður en so be it. Hef yfir­leitt skamm­ast mín að ræða þessi mál­efni opin­ber­lega en nú er ég hættur að skamm­ast mín (skamm­ast er greini­lega upp­á­halds­orðið mitt í dag. Ef það er eitt­hvað sem þarf og hefur þurft að efla er fjár­mála­læsi,“ skrifar Matthías og heldur áfram:

„Ég hafði yfir­leitt alltaf mjög tak­mark­aðan skiln­ing á fjár­málum og kunni illa með pen­inga að fara. Lærði aldrei neitt í skóla um slíka hluti. Lærði reyndar yfir­leitt lítið í skóla yfir höfuð en það er annað mál. Þegar ég komst á ung­lingsár/snemm-full­orð­insár. Var ég yfir­leitt í ein­hverss­konar fjár­mála­legu ves­eni og í redd­ingum hingað og þangað, með yfir­drætti hér og þar eða sló fólk um lán hingað og þangað. Uppúr miðjum tví­tugs­aldri breytt­ust hlut­irnir. Mér áskotn­uð­ust tölu­verðir fjár­munir sem gerðu það að verkum að lífið var tölu­vert auð­veld­ara. Síðan líður tím­inn og ég bý mér og fjöll­unni heim­ili og á yfir­leitt smá aukreitis og litlar skuldir, hús­næði og bíll. Gátum farið erlendis og næserí. Síðan kemur hrunið og við tekur erf­iður tími.“

Árin á eftir hrunið voru honum erfið líkt og svo mörgum. „Eftir næstum þriggja ára atvinnu­leysi, skilnað og alls­konar er ég orð­inn Ólafur Ragnar úr Vöktunum. Sífellt að reyna að koma mér út úr ves­eni með ein­hverjum redd­ingum þar sem ,,bank­inn var með eitt­hvað vesen í kerf­inu“. Við hrunið var tekin sú ákvörðun að matur á borðum myndi ganga fyrir öllu öðru. Atvinnu­leysi gerði það að verkum að skuldir voru ekki greiddar, ekki hægt að semja og hlóð­ust upp eins og nýfall­inn snjór í miðjum des­em­ber á norð­ur­landi,“ segir Matthías.

Hann seg­ist hafa upp­lifað mikla skömm á þessum tíma. „All­staðar kom ég ein­hvern­veg­inn að lok­uðum dyrum. Þannig að ég lok­aði aug­unum fyrir vanda­mál­unum. Lokaði einka­banka­að­gangi, svar­aði ekki tölvu­póstum eða hring­ingum frá ein­hverjum sem ég þekkti ekki. Lág­punkt­ur­inn var þegar ég var til­töru­lega nýbyrj­aður í nýrri vinnu og hringt var í mig, inn­heimtu­fyr­ir­tæki var komið að sækja bíl­inn minn. Í vinn­una. Núna. Þurfti því að fara út og sækja draslið í bíl­inn og labba með það inn á skrif­stof­una og útskýra hvað hefði skeð. Nota bene, skil vel að bíl­inn hafi verið tek­inn, lánin voru ekki greidd. Reyndar vegna þess að þau höfðu marg­fald­ast en that´s bes­ide the point.

Honum var boðið að semja en sá samn­ingur líkt­ist helst þræl­dómi. „Ég lifði lengi í ótt­anum. Ég lifði lengi í skömminni yfir því að geta ekki náð tökum á þessum aðstæðum mínum. Ég reyndi margar mögu­legar leiðir. Mér var boðið ýmis­legt. Líkt og semja um greiðslur sem miðað við fyr­ir­liggj­andi skuldir á þeim tíma hefðu tekið mig 13 ár að mig minnir að greiða upp, þar sem ég hefði ekki haft tök á að leigja, koma mér í og úr vinnu, fæða mig eða barn og hvað þá klæða. Mér myndi ekki gef­ast færi á að eign­ast eitt né neitt,“ segir Matthías.

Hann ítrekar að ástæða þessa skulda hafi ekki verið brask. „Aftur, ég var ekki í ein­hverju fjár­mála­braski. Bara ósköp venju­legur íslend­ingur með ekk­ert vit á fjár­málum sem hafði verið atvinnu­laus í lengri tíma. Nokkru seinna, eftir að hafa lifað við þessar aðstæður í mörg ár voru aðstæður breyttar. Ég kynn­ist nýrri konu og við sköpum okkur nýtt líf. Hún kenndi mér margt varð­andi pen­inga sem og auk­inn þroski kom. Ég braut odd af oflæti mínu og sýndi van­mátt minn og fór til Umboðs­manns skuld­ara. Við þá aðgerð snar­lög­uð­ust hlut­irnir með aðgerðum sem þar var farið í.“

Hann segir að Umboðs­maður skuld­ara hafi ein­fald­lega bjargað sér. „Ég fékk loks and­rými. Það gerð­ist allt vegna þess að ég sýndi virki­lega loks­ins van­mátt minn gagn­vart aðstæð­unum. Ef þú ert á þeim stað að finn­ast þú ekki kom­ast neitt áfram, þá er það besta sem þú getur gert er að leita aðstoðar. Sama um hvað ræðir. Þetta bjarg­aði mér, minni geð­heilsu og útliti um hvernig fram­tíðin myndi líta út. Með þeirri aðstoð sem ég leit­að­ist eftir að fá. Ekki gera eins og ég. Ekki bíða of lengi. Athugist. Það eru nokkur ár síðan ég greip til aðgerða en vegna skömm ekki þorað að ræða það.“