„Hversu stórt typpi og peninga hugnast þér að menn þurfi til að vera umfjöllunarefni fjölmiðla?“

Það hefur vænt­an­lega ekki farið fram hjá nokkrum ein­asta kjafti mál Ingós Veð­urguðs, mál sem búið er að skekja þjóð­ina og virð­ist ekk­ert í rénum fremur en gosið í Grinda­vík, þvert ofan í allar spár.

Rík­harður nokkur tjáir sig um málið í færslu í Facebook-hópnum Fjöl­miðlanördar og vísar í grein DV birti nýverið um málið.

Hann segir að „svona skrif vekja upp margar spurn­ingar. Bæði hvað er að vera „meintur ofbeld­is­maður“ en einnig hvenær sögur hætta að vera nafn­lausar.“

Heldur áfram:

„Hérna setur Erla Dóra Magn­ús­dóttir (blm. DV) nafn sitt við þessar sögur og dreifir þeim ásamt því að leggja mat sitt á þær“ og vísar í áður­nefnda grein:

„Munum að það er ekki á hlut þolenda að verja mann­orð ger­enda.  Gerendur skaða það sjálfir með gjörðum sínum. Töl­fræðin er þolendum í hag, leyfum þeim að njóta vafans. Þetta eru sögur meintra þolenda sem ná yfir mörg ár. Meintir þolendur skulda engum að stíga fram með sögur sínar en kjósa að gera það nafn­laust núna til að sýna umfangið. Við trúum þolendum.“

Rík­harður er því greini­lega ekki sáttur með skrif DV um málið; bætir við að Ingó Veðurguð „hafi alveg ágætis meið­yrða­mál i hönd­unum gagn­vart Erlu þar sem hún er að dreifa þessum sögum ásamt því að hvetja fólk til að líta á þær sem sannar.“

Fáir koma Ríkharði til varnar en ótal­margir gagn­rýna skrif hans, en segja má að hóp­ur­inn skíð­logi vegna færslu hans.

Harpa blandar sér í umræð­una með bein­skeyttri færslu sem hún beinir að Ríkharði og það er óhætt að segja að Harpa dragi ekk­ert undan:

„OK, þannig að þú ert ekki ekki bara á móti konum (hvers líf eru alveg jafn ónýt eins og líf ofbeld­is­manns­ins, mun­ur­inn sá að þær eru þol­andi en ekki ger­andi) heldur er ógæfu­fólk í fjöl­miðum gríð­ar­lega fyrir þér og viltu bara sópa þeirra vanda­málum undir mott­una svo þú þurfir ekki að horfast í augu við það? Hversu mikla pen­inga, stórt typpi og góðan status hugn­ast þér að menn þurfi að hafa til að vera ásætt­an­legt umfjöll­un­ar­efni fjöl­miðla?“

Alex­ander nokkur segir: „Ég man þegar ég var rúm­lega 14 ára og þá gengu sögur um að hann væri svoldið fyrir yngri stelpur. Hélt að allt landið væri búið að heyra að hann væri perri.“

Maður að nafni Gunnjón segir ein­fald­lega um mál Ingós að „þetta er búið að vera almenn vit­neskja í minnst ára­tug.“

Síðan kemur athuga­semd frá manni sem heitir Vilhelm, en færsla hans sló algjör­lega í gegn og þegar þetta er skrifað hefur hún verið „lækuð“ tæp­lega hund­rað og fimm­tíu sinnum, og hljómar svona:

„Ef það eru 20+ konur sem eru til í að tala gegn þér, og ef það eru til 10+ ár af slúð­ur­sögum um þig frá öðrum aðilum, þá er kannski tími til að spyrja hvort það sé ekki örugg­lega þú en ekki allir aðrir sem eru vondu kall­arnir í sög­unni.“

Svo er það Gunn­hildur sem tjáir sig líka með eft­ir­far­andi orðum: „Rík­harður, Þú veist að fólk kemst upp með glæpi þó það fari fyrir dóm?

Þú veist að mörg lög voru skrifuð fyrir lööööngu síðan og hafa ekki verið upp­færð inn í nútím­ann,“ og nefnir eitt dæmi máli sínu til stuðn­ings:

„Það eru ekki mörg ár síðan það var lög­legt að nauðga maka sínum í hjóna­bandi. Þú veist að það er svo ótrú­lega margt gallað innan rétt­ar­kerf­is­ins sem veldur því að þolendur, sér­stak­lega í kyn­ferð­is­brota­málum, fara EKKI með málin til lög­reglu því allar líkur eru á því að mál­unum sé vísað frá því það þykir ekki lík­legt til sak­fell­ingar eða það kemur fram sýknu­dómur,“ segir hún og telur að það sé „engin stað­fest­ing á því að það sé ekki brotið á fólki hér á landi, bara að rétt­ar­kerfið á mjög erfitt með þessi mál, því ger­endur í þessum málum veifa sýknu­dómum og nið­ur­fell­ing­ar­málum eins og sönn­unum fyrir eigin sak­leysi.

Það er þekkt fyr­ir­bæri að verða fyrir öðru áfalli þegar þolendur fara með málin sín rétt­ar­leið­ina; því brotala­mirnar eru margar og sönn­un­ar­byrðin er á ein­hverju öðru leveli. Áverka­vott­orð, mynd­bönd og jafn­vel hálf­gerðar játn­ingar hafa ekki dugað til þess að ná fram sak­fell­ingu.“