Elísabet hrópar á hjálp: „Vesturbyggð vill ekkert hjálpa okkur – Það er verið að bola okkur burt.“

Elísabet Anna Her­manns­dóttir býr á Pat­reks­firði ásamt eig­in­manni og eins og hálfs árs gömlu barni þeirra og segir farir sínar ekki sléttar. Fjöl­skyldan er á leið á göt­una, ef fram fer sem horfir. Hún sendir út neyð­ar­kall á Facebook síðu sinni og ljóst er að örvænt­ing og von­leysi er farið að gera vart við sig, og segir Elísabet að Vest­ur­byggð vilji ekk­ert með mál fjöl­skyld­unnar hafa.

„Mig langar aðeins að fá að tjá mig um íbúð­ar­mál hér á Pat­reks­firði, því núna erum við fjöl­skyldan að fara missa heim­ilið okkar 1 sept­em­ber – og við höfum engan stað til að fara á,“ segir Elísabet. Nefnir að „það eru fullt af tómum íbúðum hér sem aðkomu­fólk à sem þau nota kannski eina helgi á ári og ekk­ert af þeim er til­búið að leigja manni i skamm­tíma­leigu; þótt það væri ekki nema bara þangað til við finnum eitt­hvað annað.

Hún segir að „Vest­ur­byggð vill ekk­ert hjálpa okkur, samt eru þau með tóma íbúð eða íbúðir en segja að þær séu ekki íbúð­ar­hæfar,“ segir Elísabet og greini­legt á orðum hennar að örvænt­ingin er skammt undan. „Eins og okkur sé ekki sama hvort íbúðin sé ekki full­komin; við þurfum bara stað til að búa à með dóttur okkar.“

Elísabet og fjöl­skylda eru „ekki i þeirri stöðu til að kaupa – ann­ars værum við búin að því og núna sjáum við bara fram á að þurfa að yfir­gefa heima­bæ­inn okkar og fjöl­skyldu. Þetta er svo asna­legt að það nær engri àtt.“

Elísabet hefur reynt allt sem hún getur en kemur alls staðar að lok­uðum dyrum:

„Ég er búin að eyða síð­ustu vikum að leita og leita eins og ég get; hef hringt i ótal margt fólk en eng­inn getur hjálpað okkur – ekki ein ein­asta mann­eskja.“

Elísabet og fjöl­skylda eru ánægð með lífið fyrir vestan og segir að „við höfum verið mjög ánægð hér síðan við fluttum aftur heim 2019; dóttir mín er búin að alast hér upp síðan hún fædd­ist og þekkir ekk­ert annað. Núna þurfum við að flytja burt frá okkar nán­asta fólki og dóttir mín þarf að flytja i burtu frá ömmu sinni, frænku, langafa og ömmu,“ segir Elísabet og spyr:

„Finnst fólki þetta bara i lagi? Ég er búin að gráta úr mér augun oftar en ég kæri mig um en ég er bara búin a því and­lega; að heima­fólk fái ekki íbúð til að búa í finnst mér bara fyrir neðan allar hellur.“

Hún spyr aftur:

„Er i alvör­unni eng­inn sem getur hjálpað okkur? Mig langar ekk­ert að fara héðan en það er bók­staf­lega verið að bola manni burt.“