Framkoma Íslendinga í garð útlendinga er til skammar: „Ég skammast mín fyrir að vera Íslendingur“

Nýverið birt­ist grein á Mbl sem fjall­aði um það að verið væri að kvarta yfir erlendu starfs­fólki hjá N1. Kvart­an­irnar voru þess eðlis að starfs­fólkið væru ekki Íslend­ingar og töl­uðu ekki íslensku. Jafnvel er kvartað beint við starfs­fólkið sjálft. Í Facebook hópnum For­eigners in Iceland/Útlend­ingar á Íslandi tjáir fólk sig um frétt­ina og það er óhætt að segja að almennt ríki ekki ánægja með Íslend­inga sem láta svona í garð erlends starfs­fólks. Á meðal ummæla undir færsl­unni eru nokkur hreint slá­andi.

Útlendingar og Íslendingar tjá sig

Gabriele segir að það séu nú ekki margir Íslend­ingar sem fáist til þess að sinna sumum störfum. Hazem segir að Íslend­ingar muni ávallt finna sér eitt­hvað til þess að kvarta yfir í garð útlend­inga, brosa jafn­vel framan í mann og fara svo að kvarta yfir manni. Ef fólk er óánægt getur það bara tekið bensín ann­ars staðar. Bruno segir að ef til vill ættu þessir  Íslend­ingar að fá sömu laun og útlend­ingar og undir það tekur Julien.

Lóa segir að Íslend­ingar séu dóna­legir, fáfróðir snobb­arar, ásamt fjölda ann­arra nei­kvæðra atriða. Lóa kveðst skamm­ast sín fyrir að vera Íslend­ingur að lokum. Mamake tekur undir með fyrri ummælum og segir að þetta sé allt rétt. Þeir hlægja framan í mann og fara á bak við mann og tala um mann. Hann kveðst vinna á bens­ín­stöð og hann tekur undir allt sem fram hefur komið, eru vin­gjarn­legir við mann í eigin per­sónu en í síma mjög dóna­legir og spyrja mann af hverju maður sé að vinna þarna fyrst ég tali ekki íslensku og krefj­ast þess svo að tala við Íslend­ing. Seinna þegar þú sérð hvaða mann­eskja var í sím­anum missir maður kjálk­ann ofan í gólf af undrun. Ég hef stundum farið grát­andi heim úr vinn­unni.

Alvarleg tilfelli á leikskólum

Rós segir að hún viti dæmi þess að leik­skóla­kenn­ari barns hafi til­kynnt til barna­vernd­ar­nefndar vegna þess að ekki var töluð íslenska við barnið heima og leik­skóla­kenn­ar­inn gekk jafn­vel svo langt, að stinga upp á því að barn­inu væri komið fyrir hjá íslenskri fjöl­skyldu um helgar. Paula svarar Rós og segir að áður en þau fjöl­skyldan flutti til Reykja­víkur þá hafi stjórn­andi leik­skól­ans sem sonur hennar var á, flokkað börnin í hópa. Alvöru íslensk börn saman og börn sem átti for­eldra af erlendum upp­runa saman. Paula segir að mann­eskjan hafi verið með fárán­legar útskýr­ingar sem héldu ekki vatni, er hún var spurð út í það af hverju hún væri að flokka börnin með þessum hætti. Þetta varð til þess að sonur Paulu gat ekki leikið sér við sinn besta vin nokkrum sinnum. For­eldrar barna af erlendum upp­runa báru fram kvörtun og á end­anum hætti þessi kona. Paula segir að nokkrir leik­skóla­kenn­ar­ana hefðu líka verið í upp­námi vegna upp­á­tæk­is­ins, og það hjálp­aði segir Paula að lokum.