Þórarinn um Sölva Tryggva: „Er réttlátt að hafa notið góðs af velgengni slíks manns?“

„Í mót­mælum gegn lög­reglu­of­beldi í Banda­ríkj­unum síð­asta sumar mátti heyra slag­orðið „silence is violence“ eða að það að þaga jafn­gildi ofbeldi. Orða­til­tækið sýndi rétti­lega fram á að því fólki, sem ekki tæki afstöðu í þeim efnum, ætti að taka með fyr­ir­vara. Þetta fólk væri hluti af ósann­gjörnu kerfi og kæmust þar að leið­andi ekki upp með hlut­leysi,“ ritar Þórarinn Hjart­ar­son þátta­stjórn­andi í hlað­varp­inu Ein Pæling, í áhuga­verðri grein á Vísi.

„Á svip­uðum tíma stýrði Sölvi Tryggva­son einu vin­sælasta hlað­varpi á Íslandi. Hvert hlað­varp fékk þús­undir hlust­anna. Sölvi skák­aði fram fræg­asta fólki á Íslandi í löngum sam­ræðum um allt á milli him­ins og jarðar. Allir þekktu hlað­varpið og flestir höfðu hlustað á alla­veg­ana einn þátt. Eftir að hafa haldið sig frá sviðs­ljós­inu í nokkur ár varð Sölvi einn ást­sæl­asti hlað­varps­stjórn­andi sem Ísland hefur átt,“ segir Þórarinn og bætir við:

„En fallið var jafn hátt og flugið. Í apríl á þessu ári fóru að heyr­ast sögu­sagnir að eitt­hvað mis­jafnt hefði átt sér stað í sam­skiptum við konu, sem síðar leiddi til ákæru. Þetta leiddi til upp­hafs nýj­ustu bylgju #MeToo hreyf­ing­ar­innar. Flestir hafa heyrt eitt eða tvö afbrigði þess­arar sögu. Þessi pist­ill snýr hins vegar ekki að þessu ein­staka máli,“ heldur byggir

„pistill­inn á því að varpa ljósi á þá við­mæl­endur sem að mættu í hlað­varp Sölva og hafa fengið að sigla lygnan sjó í þessum umræðum. Óneit­an­lega nutu við­mæl­end­urnir vin­sælda eftir að hafa komið í þátt Sölva. Sumum þeirra hefur lík­lega jafn­vel áskotn­ast aukin vel­gengni í sínum frama í kjöl­farið.“

Og Þórarinn spyr: „Er það rétt­látt? Er rétt­látt að hafa notið góðs af vel­gengni slíks manns? Geta þau fríað sig ábyrgð gagn­vart sam­borg­urum í þessum umræðum? Eiga þau til­kall til þess valds sem að þau nutu á meðan hlað­varps­þátt­ur­inn sem þau birt­ust í stóð sem hæst?“

Þórarinn svarar líka: „Að sjálf­sögðu ekki. Okkur ber sam­fé­lags­leg skylda að krefja þetta fólk svara. Svara um það hvers vegna þeim þótti í lagi að mæta í slíkan hlað­varps­þátt án þess að biðj­ast afsök­unar. Þögn þessa fólks nístir í gegnum merg og bein. Sum þeirra birt­ast enn í sjón­varps- og útvarps­við­tölum líkt og ekk­ert hafi í skorist. Hlut­leysi þessa fólks lýsir afstöðu þeirra,“ segir Þórarinn og endar pistil sinn á þessum orðum: