„Í aðdraganda alþingiskosninganna í haust hefur verið rætt um þann aðstöðumun sem er á frambjóðendum, einkum milli þeirra sem þegar sitja á þingi og þeirra sem þangað vilja komast,“ segir Bergþór Ólason, þingmaður Miðflokksins, sem tjáir sig um þennan aðstöðumun.
Að mati Bergþórs er „vandamálið ekki munurinn á þingmönnum og þeim sem þar ekki sitja, heldur fremur munurinn á ráðherrum og öðrum frambjóðendum.
Hann rifjar upp að Steingrímur J. Sigfússon, fráfarandi forseti Alþingis hefi talað fyrir því „að draga úr þessum aðstöðumun milli þingmanna og fólks utan þings,“ en segir Steingrím hafa lítið gert varðandi ráðherra og aðra frambjóðendur,“ nema þá með veikluleguyfirklóri.“
Og bætir við:
„Nú styttist í lokasprettinn fyrir kosningar, hina eiginlegu kosningabaráttu, og við blasir að ráðherrar ríkisstjórnarinnar hafa að líkindum aldrei gengið eins frjálslega um ríkissjóð og nú. Það jaðrar við að sumir þeirra líti til ríkissjóðs okkar allra sem síns eigin kosningasjóðs,“ segir Bergþór og nefnir Ásmund Einar Daðason félagsmálaráðherra og Sigurð Inga Jóhannesson samgönguráðherra sem dæmi:
„Félagsmálaráðherra virðist til dæmis ekki komast fram úr rúminu öðru vísi en að veita tugi milljóna í verkefni sem talin eru geta skilað honum atkvæðum.
Aðrir ráðherrar slá ekki af. Nú er beðið eftir myndum af samgönguráðherra þar sem hann stendur með haka og járnkall í veglínu Sundabrautar. Skóflan er orðin svo margmynduð, viljayfirlýsingarnar svo margar, handaböndin við borgarstjóra svo mörg að þetta er orðið hallærislegt.“
Bergþór nefnir einnig að honum finnist að „hugtakið þyrlupeningar – „helicopter money“ – er við lýði hjá núverandi ríkisstjórn; peningum er dreift af ríkinu um hagkerfið líkt og þeim sé hent út úr þyrlu án nokkurs tillits til hvar þörfin sé mest eða skattgreiðenda sem borga brúsann; sem er lýsandi fyrir framgöngu ráðherra í aðdraganda kosninga.“
Bergþór bætir við:
„Við íslenskir skattgreiðendur stöndum þannig frammi fyrir því nú að sumir ráðherrar ríkistjórnarinnar æða um og dreifa peningum eins og þyrla – dreifa þeim til atkvæðakaupa, án þess að depla auga. Slíkt er ekki til fyrirmyndar né eftirbreytni og ég bendi á dæmi frá
Kanada, þar sem ráðherrum er óheimilt að koma fram í krafti embættis síns í
kosningabaráttu. Það sé ekki skattgreiðenda að borga fyrir slíka baráttu.“
Athugasemdir