„Maður má ekki gefa blóð ef hann stundar kynlíf með manni: Kona sem hefur verið með mörgum má það”

Brynja Dan Gunn­ars­dóttir leiðir hug­ann að því að „nú þegar hinsegin dagar ganga í garð er gott að líta aðeins í kringum sig og hugsa; hugsa af hverju erum við enn að minna á rétt hinsegin fólks og bar­áttu þeirra? Hugsa hvað viljum við gera betur? Og hvar getum við gert betur?“

Hún nefnir að „við höldum kannski að jafn­réttið sé vel á veg komið á sem flestum stöðum hér á litla Íslandi, eða að minnsta kosti á mjög góðri leið þangað. En svo verður manni litið til reglna á borð við þær sem blóð­bank­inn hefur sett. Banki sem við vitum aldrei hvenær við, eða ein­hver nákom­inn okkur, gæti þurft á að halda,“ segir hún og bætir við:

„Bankinn sem bjargar lífum og við viljum að sé stút­fullur og reiðu­bú­inn þegar fólk þarf á að halda. Ég hef ekki mátt gefa blóð síð­ustu ár þar sem ég fæ mér af og til stöku flúr, en er alltaf á leið­inni eins og svo margir, því ég vil leggja mitt af mörkum. Mér finnst nefni­lega mik­il­vægt að við getum öll lagt okkar af mörkum.“

Brynja segir að „bank­inn gerir upp á milli blóðs. Ekki vegna lit­ar­háttar; ekki vegna trúar eða kyns – heldur vegna kyn­hneigðar. Grunlaus um for­dóma sam­fé­lags­ins bár­ust mér fregnir af þessu fyrir stuttu síðan og hef ég eig­in­lega ekki getað hætt að hugsa um þetta síðan.“

Henni þykir reglur bank­ans vera fárán­legar:

„Þær eru þannig að karl­maður má ekki gefa blóð ef hann hefur stundað kyn­líf með öðrum karl­manni, engu skiptir hvort það séu skyndikynni eða hann í sam­búð. Þannig mega til dæmis tveir karl­menn sem eru par og búnir að vera lengi saman ekki gefa blóð. En kona sem hefur verið með mörgum mis­mun­andi mönnum má hins vegar gefa nokkra milli­lítra þegar henni sýn­ist; svo lengi sem eng­inn þeirra manna sem hún hefur verið með hafi á sinni ævi stundað kyn­líf með öðrum manni.“