Halldóra segir fátækt skömm samfélagsins og stjórnmálanna: „Nú er tími nýrra hugmynda og breytinga“

Halldóra Mogensen þing­maður Pírata tjáir sig um fátækt á Íslandi, segir hana vera „afleið­ingu ákvarð­ana sem stjórn­völd taka hverju sinni. Ákvarð­ana sem við­halda kerf­is­lægri fátækt“ og segir að „skerð­ingar og lágar bætur við­halda fátækt. Háir skattar af lágum launum, van­fjár­magnað mennta­kerfi, hús­næði á upp­sprengdu verði og refsi­stefna í vímu­efna­málum við­heldur fátækt. Sam­þjöppun auðs og eigna í höndum fárra við­heldur fátækt. Að fólk hafi ekki aðgang að hollum mat, þaki yfir höf­uðið og við­eig­andi fatn­aði við­heldur fátækt. Að fólk hafi ekki frelsi til að ákvarða fram­tíð sína óháð efna­hag við­heldur fátækt.“

Halldóra er á því að „hug­mynda­fræði við­heldur fátækt. Hug­mynda­fræði sem til­biður sam­keppni og ræktar hana sem lýsandi ein­kenni mann­legra sam­skipta. Hug­mynda­fræði sem end­ur­skil­greinir fólkið í land­inu sem neyt­endur og lýð­ræðið sem kaup og sölu á vörum. Hug­mynda­fræði þar sem mark­að­ur­inn er heil­agur og ávinn­ingur er aðeins skil­greindur í krónum og aurum.“

Og bætir við:

„Samkvæmt ofan­greindri hug­mynda­fræði eru til­raunir til að tak­marka sam­keppni skað­legar frels­inu. Skattar og reglu­gerðir verða að vera í lág­marki. Opinbera þjón­ustu ber að einka­væða. Ójöfn­uður er dyggð, verð­laun fyrir skil­virkni sem skapar mik­inn auð á toppnum sem sull­ast svo niður og auðgar sam­fé­lagið allt. Til­raunir til að skapa jafn­ara sam­fé­lag eru bein­línis í and­stöðu við það sem er nán­ast orðin trú­ar­brögð og þar af leið­andi sið­ferð­is­lega rangt. Mark­að­ur­inn á að tryggja að allir fái það sem þeir eiga skilið.“

Halldóra vill meina að „hin ríku sann­færa sig um að þau hafi eign­ast pen­ing­ana sína vegna eigin verð­leika og hunsa tæki­færin sem þau höfðu fram yfir aðra; svo sem menntun, efna­hag og stuðn­ings­getu for­eldra. Fátækt fólk byrjar að kenna sjálfum sér um mis­tök sín þrátt fyrir að hafa litla stjórn á aðstæðum sínum og litla mögu­leika á að sækja sér þau tæki­færi sem þörf er á til að betrumbæta líf sitt.“

Bendir einnig á að „fátækt er ein­kenni skað­legrar hug­mynda­fræði. Við upp­rætum ekki fátækt án þess að bera kennsl á og tækla und­ir­liggj­andi mein. Fátækt er ekki skömm ein­stak­lings­ins sem lifir við hana. Fátækt er skömm sam­fé­lags­ins og stjórn­mála­fólks sem við­heldur henni. Ábyrgðin er okkar allra að rýna í sam­fé­lags­gerð­ina með gagn­rýnum augum og opnum hug og kjósa nýja nálgun, því nú er tími nýrra hug­mynda. Nú er tími breyt­inga.“