Lilja Alfreðsdóttir trúir á fyrirgefninguna: „Ég lenti á vegg og þarf að fást við það“

„Ég lenti á vegg. Maður þarf þá að fást við það,“ segir Lilja Alfreðs­dóttir mennta­mála­ráð­herra sem var frá vinnu í nokkra mán­uði fyrr á þessu ári. Hún tók sér stutt veik­inda­leyfi og nýtti svo sum­arið til að byggja sig upp. „Svo heldur maður áfram og þarf að vinna úr því. Ég er með alveg frá­bært fólk í kringum mig sem hefur stutt mjög vel við bakið á mér í þessu og svo heldur maður áfram.“

Lilja mætti í hlað­varpið Mann­lífið með Reyni Trausta­syni þar sem hún lýsti bar­áttu sinni af ein­lægni.

Álagið er oft mikið tengt vinn­unni og aðspurð hvort Lilja gleymi þá sjálfri sér segir hún að það megi segja það. Er erfitt að segja frá því að hún hafi lent á vegg? „Það er það sem gerð­ist og þá verður maður bara að fara yfir það.“

Lilja seg­ist vera klár í slag­inn í dag og gefur hún sér í dag tíma til að hlaupa og stunda úti­vist en hún segir að fyrstu þrjú árin í póli­tík hafi hún gefið sig 150 pró­sent að vinn­unni.

Annað áfall reið yfir í fyrra­vor þegar faðir Lilju, Alfreð Þor­steins­son, lést. Þau feðgin voru náin. Hann var um tíma meðal ann­ars stjórn­ara­for­maður Orku­veitu Reykja­víkur á miklum upp­bygg­ing­ar­tíma fyr­ir­tæk­is­ins og hann var borg­ar­full­trúi um tíma. Á sínum yngri árum æfði og keppti Alfreð í knatt­spyrnu með Fram og þjálf­aði síðar yngri flokka félags­ins. Hann var for­maður Fram í nokkur ár og sat í stjórn ÍSÍ um tíma. Þá var hann einn af heið­urs­fé­lögum Fram og ÍSÍ.

„Við vorum mjög náin og töl­uðum mikið saman þannig að hann var mér mikil fyr­ir­mynd og er mér mikil fyr­ir­mynd. Sér­stak­lega fannst mér merki­leg öll hans þátt­taka í íþrótta­hreyf­ing­unni. Eitt það skemmti­leg­asta sem hann sagði mér frá var þegar hann var að þjálfa stráka á gamla Fram­vell­inum, hvernig það var allt og hvernig aðstæður voru allt aðrar. Þá var það þannig að þjálf­ar­inn var að útvega takka­skó og smyrja nesti og þetta voru allt öðru­vísi aðstæður þá en eru í dag.“

Lilja segir að hún hafi ekki orðið fyrir telj­andi áreiti fyrir að vera dóttir Alfreðs. „Auðvitað voru ein­hverjar athuga­semdir sums staðar en mjög jákvætt og hlýtt við­mót sem maður fékk alls staðar. Það er gaman enn þann dag í dag þegar ég hitti eldri menn sem hann var að þjálfa þegar þeir voru ungir og eru að segja hvernig hann var að hvetja þá áfram og hvað hann var mik­ill þjálf­ari í sér.“

Klaust­ur­málið svo­kall­aða vakti mikla athygli en það var þegar nokkrir þing­menn bak­töl­uðu aðra og fóru niðr­andi orðum um hópa fólks og var sam­tal þeirra tekið upp án þeirrar vit­neskju. Um var að ræða mörg lít­ils­virð­andi ummæli gagn­vart konum, sam­kyn­hneigðum og fötl­uðum sem og aðra þing­menn. Lilja var ein þeirra sem ráð­ist var á með þessum hætti. „Who the fuck is that bitch?“ sagði einn þing­mann­anna um Lilju og annar sagði „Fuck that bitch.“

„Manni var auð­vitað mjög brugðið og þetta var í öllum fjöl­miðlum.“ Þegar Lilja er spurð hvernig henni hafi gengið að fást við þetta og hvort hún hafi kom­ist fljót­lega yfir þetta segir hún: „Þeir báð­ust afsök­unar. Svo tekur auð­vitað ákveð­inn tíma að kom­ast yfir svona hluti og svo er það bara gert og maður heldur áfram.“

Er Lilja búin að fyr­ir­gefa þeim?

„Ég trúi á fyr­ir­gefn­ing­una.“ Er hægt að fyr­ir­gefa svona hluti? „Maður verður alltaf að leita ein­hverra leiða til að kom­ast yfir ákveðin mál. Það verður eig­in­lega að vera þannig. Maður verður að vera bjart­sýnn og halda áfram.“

Ítarlegt við­tal er við Lilju í Mann­líf­inu með Reyni Trausta­syni.