„Enn fela menn sig á bak við ósýnilegan guð sem réttlætingu fyrir settum reglum líkt og talíbanar“

Rit­stjór­inn Hörður Krist­jáns­son ritar áhuga­verðan pistil um vald sam­fé­lags­miðla á vef­síð­unni bbl.is og segir þar meðal ann­ars:

„Hinn 25. sept­em­ber ganga Íslend­ingar að kjör­borð­inu og kjósa full­trúa sína til setu á Alþingi. Þetta er hluti af því lýð­ræð­is­kerfi sem við höfum komið okkur upp. Miðað við fram­gang og vald sem sam­fé­lags­um­ræðan hefur verið að taka sér mætti ætla að slíkar kosn­ingar séu tíma­skekkja og hreinn óþarfi,“ og fer svo í pæl­ingar um lýð­ræði:

„Lýðræði er vítt hug­tak yfir þær stjórn­mála­stefnur sem byggja á þátt­töku almenn­ings í ákvörð­unum er hann varðar. Þar er gengið út frá að valdið í til­teknu sam­fé­lagi manna eigi sér frum­upp­sprettu hjá fólk­inu. Fyrr á öldum, allt fram að nútím­anum, var full­veldi talið til óskor­aðs guð­dóm­legs valds kon­unga á Vest­ur­löndum. Enn fela menn sig víða á bak við ósýni­legan guð sem rétt­læt­ingu fyrir settum reglum líkt og talí­banar hafa inn­leitt með shari­alögum í Afganistan.“

Hörður bætir við:

„Franska bylt­ingin á á árunum 1789–1795 mark­aði tíma­mót í mótun lýð­ræðis eins og við þekkjum það. Á Íslandi höfum við valið þá leið að velja okkar full­trúa á fjög­urra ára fresti til að fara með vald almenn­ings og er það nefnt full­trúa­lýð­ræði.“

Og heldur áfram:

„Ein birt­ing­ar­mynd and­stæðu við full­trúa­lýð­ræðið er stjórn­leys­is­stefna, eða „anar­k­ismi.“ Miðað við þróun umræðu á sam­fé­lags­miðlum und­an­farin ár og miss­eri og hverjir hafa sig þar mest í frammi mætti ætla að sam­bland stjórn­leys­is­stefnu og öfga­fullrar rétt­trún­að­ar­hyggju njóti sívax­andi fylgis á Íslandi. Svo mikið virð­ist vald slíkra hópa orðið að lög sem sett hafa verið af lýð­ræð­is­lega kjörnum full­trúum þjóð­ar­innar eru að engu höfð. Það sem meira er, að farið er að reka og ráða fólk og stjórnir félaga á sam­fé­lags­miðlum og kalla ævar­andi for­dæm­ingu yfir þá sem ekki bugta sig og beygja fyrir þessu nýja valdi. Þeir eru útskúf­aðir úr mann­legu sam­fé­lagi og nán­ast rétt­dræpir líkt og þekkt­ist í for­dæm­ing­ar­her­ferðum brennu­aldar þar sem fólk var brennt á báli oft­ast fyrir upp­lognar sakir og múgsefjun. Slíkt var tíðkað á Íslandi frá 1625 til 1690.“

Hörður ljær einnig máls á því að „í for­dæm­ing­ar­her­ferð á sam­fé­lags­miðlum skortir yfir­leitt ekk­ert á rétt­læt­ing­una frekar en við galdra­brenn­urnar forðum. Öllu er þessu svo pakkað inn í fal­legar umbúðir og sagt gert í nafni göf­ugra mál­efna og mann­rétt­inda af öllu tagi.

Það er dap­ur­legt að horfa og hlusta á fólk rétt­læta þessar gjörðir og enn dap­ur­legra að hlusta á kjörna full­trúa á Alþingi taka undir slíka umræðu. Þá spyr maður sig; hvert er okkar lýð­ræð­is­kerfi komið?“