Reyndu að húkka sér far á Norðfjörð: „Þið eruð ekkert að fara á ballið er það?“

Ýmislegt mis­gáfu­legt hefur maður gert á djamm­inu um ævina en ein helgi ber af þegar kemur að heimsku­pörum, Versl­un­ar­manna­helgin.

Sumarið 2004 sirka, skrapp ég á Akureyri um Versl­un­ar­manna­helg­ina en þá hét hátíðin senni­lega Halló Akureyri!. Mig minnir að fyrstu kvöldin hafi bara verið skemmti­leg en á sunnu­deg­inum fæ ég óvænt sím­tal. Tobbi, vinur minn sem fluttur var til Berlínar var óvænt mættur á Egils­staði. Ég brun­aði austur og var kom­inn í pott­inn heima hjá for­eldrum Tobba um kvöldið.

Við Tobbi spjöll­uðum um lífið og til­ver­una, þýskar leð­ur­buxur og til­gang lífs­ins og drukkum guða­veigar, bjór. Við höfðum ákveðið að fara ekki á ballið á Neista­flugi í Nes­kaups­stað. En þegar líða tók á kvöldið og áfengið farið að streyma um æðarnar í stað blóðs, fór okkur vin­unum að langa svo­lítið á ball. Um mið­nætti hringdum við í Björn, pabba Tobba sem átti það til að vinna fram á nótt á arki­tekta­stof­unni sem hann van hjá. Björn harð­neit­aði að keyra okkur á Norð­fjörð enda klukkan orðin allt of margt.

Við ákváðum því að húkka okkur far. Þá tók um eina og hálfa klukku­stund að keyra frá Egils­stöðum til Norð­fjarðar, yfir Fagra­dal­inn og svo yfir einn hæsta fjall­veg lands­ins, í gegnum Odd­skarðs­göngin gömlu. Við tókum með okkur nesti, rest af Passoa sem blandað var við flatt Sprite.

Eftir eina og hálfa klukku­stund var áfengið búið og hvor­ugur bíl­anna sem við sáum á leið­inni stopp­uðu fyrir okkur. Pabbi Tobba hringdi og spurði hvar við værum. „Við erum bara að húkka far á Fagra­dalnum,“ sagði Tobbi þvoglu­mæltur. Pabbi Tobba and­varp­aði en sagði svo „ég skal þá skutla ykkur.“

Eftir fimm mín­útna akstur á hinum fagra dal bað ég Björn vin­sam­leg­ast að stoppa bíl­inn. Þegar ég kom út hlýddi ég lík­ama mínum sem vildi endi­lega losa mig við eitrið sem ég hafði inn­byrt í formi drykkja. Ferða­lagið hélt áfram. Í fimm mín­útur í við­bót. Þá bað Tobbi um að fá gubbu­stopp. Eftir að hann kom aftur inn í bíl­inn náðum við að halda í okkur í um það bil fimm mín­útur í við­bót en báðum þá báðir um stopp. Við gubbuðum í kross. Þegar við komum aftur inn í bíl­inn leit Björn í bak­sýn­is­speg­il­inn og í fljót­andi augu okkar. „Þið eruð ekk­ert að fara á ballið er það?“

„Nei,“ sögðum við í kór og ját­uðum okkur sigr­aða. Bílnum var snúið við.

Fannst þér þessi saga góð? Þú getur hlustað á hana og fleiri líkar í Mann­lífs­hlað­varp­inu HEIMSKast. Einnig má finna hlað­varpið á Spotify.