Tvær sögur fyrir svefninn

Jarðað

Ég tók þátt í því að láta ömmu mína síga niður í jörð­ina.

Það var erfitt en hafð­ist og ég hugsa ekki oft um það.

Tárin sem streymdu þá úr augum mínum breytt­ust í nokkra pínu­litla dem­anta á leið­inni niður í gröf­ina og skreyttu kist­una með fal­legum hætti.

Síðan brauðtert­urnar.

_____________________________________

EPLI Á SAFNI

Með hálf­étið gult epli í annarri hendi og reið­hjóla­hjálm á höfð­inu grams­aði hún með hinni hend­inni í vesk­inu sínu, sem var svart á lit og greini­lega ekki langt síðan hún festi kaup á því, í leit að kort­inu sínu.

Á meðan grét fjög­urra ára gam­alt barn á meðan þol­in­móður faðir þess reyndi að klæða það í úlpu.

Tuttugu og einni mín­útu áður skil­aði þétt­vaxin kona bókum ang­andi af svita­lykt; bæk­urnar voru sveittar en ekki konan.

Þegar konan með ríf­lega hálf­étna eplið í annarri hendi virt­ist ekk­ert á leið­inni að finna kortið og bið­röðin tekin að lengj­ast veru­lega greip ég í síð­asta hálm­stráið og náði að hætta að ein­blína á eplið og koma út úr mér einu óbrjál­uðu setn­ing­unni sem í huga mínum var:

„Segðu mér bara kenni­töl­una.“