Logi Bergmann Eiðsson: „Kommon! Hlutverk ríkisvaldsins er að koma inn þar sem þess er þörf“

„Stundum er sagt að það eigi ekki að laga það sem ekki er bilað. Og stundum er líka sagt að það sé óþarfi að fá ein­hvern til að vinna verk sem þegar er unnið. Og svo var okkur kennt að henda ekki pen­ingum,“ skrifar Logi Bergmann Eiðsson í pistli í Morg­un­blað­inu í dag.

Á dög­unum var fjallað um nýtt fjár­laga­frum­varp rík­is­ins að ætla opna streym­isveitu í gegnum Kvik­mynda­sjóð Íslands. En þetta á að vera einn hluti í fram­kvæmd kvik­mynda­stefnu með áherslu á bætt sjóða­kerfi og starfs­um­hverfi og áætlað er að setja 510 millj­ónir í verk­efnið.

Hugmyndir ekki hugsaðar til enda

„Nú ætla ég ekki að vera leið­in­legur en þetta hljómar eins og hér séu hug­myndir ekki hugs­aðar til enda. Mér finnst lík­leg­ast að ein­hver hafi hallað sér aftur í stólnum og hugsað: Hvenær sá ég eig­in­lega Stellu í orlofi síð­ast? Eða Skilaboð til Söndru? Var ekki Bubbi Morthens í henni? Það væri nú gaman að sjá hana aftur,“ skrifar Logi.

Til aðrar lausnir

Loga finnst þetta ekki galin hug­mynd, eins og hann orðar það sjálfur, en vill meina að önnur lausn sé á þessu sé til „en að ríkið stökkvi til og búi til apparat í kringum það.“

Logi bendir á að til séu íslenskar streym­isveitur sem eflaust væri hægt að fá í verkið og telur hann þá nið­ur­staða að hin nýja streym­isveita eigi ekki að vera í sam­keppni við aðrar und­ar­leg. „En hafið ekki áhyggjur. Þessi nýja streym­isveita á ekki að vera í sam­keppni við aðrar! Í alvöru? Á hún sem sagt að vera svo glötuð að hún hafi ekki áhrif á hinar? Það er mjög áhuga­verð nið­ur­staða.“

Misskilin umhyggja

Hug­mynd­inni líkir Logi við það ef ríkið myndi opna verslun þar sem ein­ungis væri hægt að versla íslenskar vörur. „Þar sem maður gæti valsað um og náð sér í Flór­u­búð­ing, Sólblóma, Vallas og súrs­aða sels­hreifa.“

Logi tekur það fram að vissu­lega sé kvik­mynda­gerð mik­il­væg og að hún hafi skilað miklu og að hlúa eigi að henni. „En kommon! Hlutverk rík­is­valds­ins er að koma inn þar sem þess er þörf en ekki síður að láta hluti eiga sig þar sem engin þörf er á afskiptum. Lausnin er að leyfa öðrum að vaxa og dafna í friði í stað þess að kæfa allt með mis­skil­inni umhyggju.“