Sandra Hlíf annaðist deyjandi föður sinn í Chile: „Ég myndi aldrei gera þetta fyrir þig“

Sandra Hlíf Ocares var í litlum sam­skiptum við föður sinn sem barn. Leiðir for­eldra hennar skildu áður en Sandra kom í heim­inn og fað­ir­inn sinnti henni ekki mikið. Í helg­ar­við­tali Frétta­blaðs­ins segir Sandra meðal ann­ars frá van­líðan sinni á ung­lings­árum og því hve mik­il­vægt það sé að fólk sem starfi með börnum og ung­lingum átti sig á því ef eitt­hvað er í ólagi. Sjálf hefur Sandra starfað um ára­bil hjá Barna­vernd­ar­nefnd Reykja­vík­ur­borgar og var aðeins 29 ára gömul þegar hún tók við sem for­maður þar. Hún gefur nú kost á sér í 3. sæti í próf­kjöri Sjálf­stæð­is­flokks­ins í Reykja­vík fyrir kom­andi borg­ar­stjórn­ar­kosn­ingar.

Faðir Söndru, Julio Cesar Ocares Romo, var í háskóla­námi í Chile og að vinna fyrir ríkið þegar Pinochet komst til valda þar í landi. Julio var sendur í pynt­ing­ar­búðir, sem hann náði að flýja úr og eftir mikið ferða­lag kom hann hingað til lands, til Akur­eyrar, sem flótta­maður árið 1979. Þá var hann 27 ára gam­all. Sandra segir að ef faðir hennar hefði ekki flúið land hefði hann vafa­laust verið drep­inn. „Þetta voru bara aftökur,“ segir Sandra í við­tal­inu.

Faðirinn á gjörgæslu í Chile

Einn dag árið 2008 fékk Sandra sím­tal frá systur sinni, sem sagði henni að faðir þeirra væri kom­inn á gjör­gæslu í Chile. Julio hafði skilið við kon­una sína og flutt aftur út til Chile, en komið til Íslands annað hvert ár til að heim­sækja fjöl­skyldu og afkom­endur.

Sandra hélt strax af stað til Chile. Faðir hennar hafði greinst með heila­æxli rétt rúm­lega fimm­tugur og syst­urnar voru þess full­vissar að hann lægi fyrir dauð­anum.

„Þrátt fyrir að pabbi hafi ekki alltaf komið vel fram við mig þá er for­eldri alltaf for­eldri og römm er sú taug. Þarna var ég líka búin að gera þetta svo­lítið upp og ákvað að elska hann fyrir það sem hann var og bera virð­ingu fyrir því. Gera þetta bara á mínum for­sendum,“ segir Sandra í sam­tali við Frétta­blaðið.

Fjöl­skylda Söndru í Chile, sem hún hafði aldrei hitt fyrr, tók á móti henni og skutl­aði henni upp á sjúkra­hús.

„Ég myndi aldrei gera þetta fyrir þig,“ sagði faðir hennar við hana þegar hún kom til hans. Sandra seg­ist vita það að hann hefði aldrei gert það sama fyrir hana en seg­ist jafn­framt ekki sárna þessi orð hans. Hún segir að hún myndi sjálf gera þetta fyrir hann, aftur og aftur. Þannig séu hennar gildi. Svar hennar til hans var því ein­fald­lega: „Ég veit það. En gott að sjá þig, pabbi minn.“

Önnuðust hann við slæmar aðstæður

Julio, föður Söndru, voru upp­haf­lega gefin þrjú ár eftir þetta en hann end­aði þó á því að lifa í sjö. Þegar hann lá bana­leg­una komu syst­urnar til hans og dvöldu hjá honum í þrjár vikur. Þær hugs­uðu um föður sinn og hjúkr­uðu honum áður en bróðir þeirra kom honum síðan fyrir hjá konu sem leigði út rúm hjá sér fyrir fólk til að deyja í. „Það er engin líkn­ar­deild eða heima­hjúkrun og við eig­in­lega úti í sveit,“ segir Sandra.

Sandra lýsir því hvernig þær systur þurftu að ann­ast föður sinn við aðstæður sem myndu telj­ast ansi slæmar á okkar mæli­kvarða. Til að mynda hafi þær þurft að gefa föður sínum lyf, skipta á honum, skipta um á rúm­inu og þvotta­vélin hafi verið léleg. Enginn þurrk­ari hafi verið á heim­il­inu. Þá hafi húsið verið heldur hrör­legt.

„Við myndum ekki kalla þetta hús, göt í veggjum og köngulær um allt. Við not­uðum flug­véla­koddana undir höf­uðið og kyntum með einum gasofni sem við þorðum ekki að sofa með í gangi,“ segir Sandra.

Hún segir tím­ann þó hafa verið dýr­mætan og að þrátt fyrir að þetta hafi verið erfitt hugsi hún til þess alls með hlýju. Hún segir að auk þess að hafa ann­ast deyj­andi föður sinn og eytt tíma með honum, hafi þær systur, sem ólust upp í sitt­hvoru lagi, náð að tengj­ast enn betur.