Fannst stungin til bana á heimili sínu: „Mamma verður samt alltaf mamma mín“

Ellefu ára stúlka fannst stungin til bana á heim­ili sínu á Hagamel í Reykja­vík í júní árið 2004. Móðir stelpunnar, hafði veist að dóttur sinni og bróður hennar með hníf.

Bróður stelpunnar tókst að flýja úr íbúð­inni og fór yfir til vinar síns sem hringdi á lög­regl­una. Er lög­reglan kom heim að heim­ili þeirra fann hún stúlk­una látna í rúmi sínu, en hún hafði verið stungin marg­sinnis. Móðirin var sjálf illa særð þar sem hún hafði stungið sjálfa sig eftir að hafa sært son sinn og banað dóttur sinni.

Konan var færð á spít­ala þar sem hennar var gætt, en þaðan var hún síðan færð að Sogni. Konan hafði áður reynt að fremja sjálfs­víg og hafði einnig sagt í návist ann­arra að frekar myndi hún drepa sig og börnin sín en að þau yrðu tekin af henni. Kennarar barn­anna höfðu að auki lýst yfir áhyggjum af vel­ferð þeirra. Konan var dæmd óska­hæf og gert að sæta örygg­is­gæslu á rétt­ar­geð­deild­inni að Sogni.

Enginn sagt honum að litla systir væri látin

Ellefu ára stúlka stungin til bana. Þannig hljóm­aði for­síðu­fyr­ir­sögn Frétta­blaðs­ins þann 1. júní árið 2004. Morg­un­inn áður hafði móðir Einars Zeppelin Hild­ar­sonar myrt litlu systur hans og reynt að drepa hann.

Þegar blaðið barst inn um bréfalúgur lands­manna lá Einar sof­andi á bráða­mót­töku Land­spít­al­ans. Hann var með stungu­sár í kviðnum, í öxl og síðu. Enginn hafði enn sagt honum að litla systir hans, væri látin.

„Ég fór á Korn-tón­leika um kvöldið. Þetta voru góðir tón­leikar á sínum tíma. Þegar ég kom svo heim fann ég strax að mamma var dálítið hástemmd. Hún sagði við mig að út af tón­leik­unum yrðu örugg­lega mikil læti í bænum og bað mig um að taka skaft af ryksugu og skorða undir hurð­ar­hún­inum á úti­dyra­hurð­inni. Hafandi alist upp með mömmu minni þá var maður vanur alls konar vit­leysu. Hún sagði eitt­hvað svona og maður var alveg hættur að ríf­ast um það.“

Maður lærir að lifa með því

Einari sagði í sam­tali við Vísi árið 2015 að honum þætti vænt um mömmu sína og hefur fyrir löngu sætt sig við for­tíð­ina.

„Maður lærir að lifa með því og skilja að þetta er bara sjúk­dómur. Kannski munu ein­hverjir lesa þetta og vita að það er von. Kannski munu aðrir lesa þetta sem eru að díla við fjöl­skyldu sem er veik.“

„Það er mjög erfitt að eiga í sam­skiptum við veikt fólk. Mamma verður samt alltaf mamma mín og það er ekk­ert sem breytir því. Ef mig vantar móð­ur­leg ráð þá tala ég við hana því ég á enga aðra mömmu. Og ég reyni að styðja hana eins og ég get svo henni nái að líða vel. Að sjálf­sögðu þykir mér vænt um hana og það mun aldrei breyt­ast sama hvað skeður. Ég geri það sem ég get til að vera til staðar fyrir hana. Hún er ynd­is­leg mann­eskja. Hún er mjög góð kona og vill öllum vel. Hún er bara lasin.“

Heim­ildir:

Snærós Sindra­dóttir. 18. júlí 2015. Mamma reyndi að drepa mig. Vísir.