Ragga opnar sig um þungunarrof sitt: „Ákvörðun sem hún stendur hnarreist með“

Ragn­hildur Þórð­ar­dóttir, sem er lands­þekkt sem Ragga nagli, opnar sig á Facebook og segir frá því þegar þú sá sér engan annan kost en að fara í þung­un­ar­rof. Það var árið 1997 og hún var ein­ungis 18 ára. Í Banda­ríkj­unum stendur til að banna þungn­ar­rof og í því ljósi segir Ragga mik­il­vægt að verja áunnin mann­rétt­indi kvenna.

„Árið 1997 er átján ára stúlka úti á galeið­unni í Reykja­vík og hittir gamlan vinnu­fé­laga. Í bjartri sum­arnótt eru fiðr­ildi í maga og eftir daður og drykki er skundað saman í leigu­bíl heim á leið til pilts­ins. Fræi sáð í frjóan svörð. Átján ára stúlka ekki til­búin til móð­ur­hlut­verks tekur þá erf­iðu ákvörðun að fara í þung­un­ar­rof,“ skrifar Ragga.

Hún seg­ist ekki skammst sín fyrir þetta. „Ákvörðun sem hún á ekki að þurfa að skamm­ast sín fyrir. Ákvörðun sem hún stendur hnar­reist með alla ævi, enda lík­ami og lífs­hlaup hennar yfir­ráð. Ekki jakka­fata­klæddra bók­stafstrú­aðra mið­aldra kalla­kalla með Biblíuna í annarri hönd og vand­læt­ing­ar­vönd í hinni. Spólum áfram til árs­ins 2022. Væri þessi sama stúlka átján ára búsett í Arkansas í dag væri hún þvinguð til þung­unar. Þvinguð til að ala barn með manni sem hún þekkir nán­ast ekk­ert,“ segir Ragga.

Hún veltir fyrir stöðu svo margra kvenna vest­an­hafs. „Líf hennar myndi taka stakka­skiptum. Frelsi hennar til ákvörð­unar um fram­tíð sína væri úr hennar höndum. Óvissa um mennt­un­ar­mögu­leika, starfs­frama og fjár­hags­legt öryggi. Það hljómar eins og lyga­saga að 25 árum seinna í landi hinna frjálsu í Amm­er­íkunni hrapi kven­rétt­indi til baka um hálfa öld. Við vöknum upp eins og árið sé 1942,“ segir Ragga.

Ameríski draum­inn var alltaf martröð. „Því land hinna frjálsu á greini­lega bara við um ríka, hvíta, gifta, mið­aldra fólkið. Ekki ófrísku tán­ings­stúlk­una sem fór heim með strák af balli. Ekki ófrísku blökku­stúlk­una í félags­hús­næði sem var nauðgað af frænda sínum. Ekki kon­una sem gengur með utan­legs­fóstur. Ekki hjónin sem þurfa þung­un­ar­rof eftir blæð­ingar úr legi,“ segir Ragga.

Hún seg­ist þakk­lát fyrir að búa á Íslandi. „Þung­un­ar­rof eru mann­rétt­indi hverrar konu, og sem betur fer er Ísland þar MJÖG fram­ar­lega á mer­inni. Að kyn­systur okkar í Banda­ríkj­unum og víðar hafi ekki lengur þennan sjálf­sagða rétt yfir sínum lík­ama er bar­áttu­mál okkar allra. Höfum hátt á sam­fé­lags­miðlum, tölum saman, förum í við­töl, skrifum pistla, deilum færslum og lækum tíst. Mörg smá hróp verða að stóru öskri yfir hafið,“ segir Ragga.