Tolli kveður nafna sinn: „Þrátt fyrir þessi áföll lifði alltaf í hjarta hans ljós“

„Í dag fylgi én nafna mínum og frænda Þorláki Víkingi Morthens til grafar en hann féll frá fyrir nokkru. Þorlákur nafni átti við and­leg veik­indi að etja lengst af en þaug veik­indi fékk hann sem afleið­ingu af áföllum sem dundu á honum frá bernsku og fram á full­orð­ins ár.“

Þetta skrifar mynd­list­ar­maður Þorlákur Krist­ins­son Morthens, betur þekktur sem Tolli, á Facebook. Óhætt er að segja að minn­ing­ar­orð Tolla um frænda sinn eigi erindi til allra enda góð áminn­ing um að menn verða ekki minni þó þeir stríði við and­leg veik­indi.

„Okkur er tið­rætt í dag um alvar­leika þess þegar ungt fólk verður fyrir áföllum sem það nær svo ekki að vinna úr en þannig var saga nafna míns sem varð til þess að hann eyddi ævi sinin lengst af á stofn­unum.

Ég á samt fal­legar minn­ingar af þessum góða dreng þegar hann var barn og ung­lingur frískur og von­glaður á leið út í lífið áður en brot­sjór áfalla helt­ist yfir hann og brutu hann niður sem mann­eskju,“ skrifar Tolli.

Tolli minn­ist þeirrar hlýju sem Þorlákur sýndi dýrum. „Þrátt fyrir þessi áföll lifði alltaf í hjarta hans ljós og kær­leikur sem hann bar svo vel í þeirri umhyggju sem hann sýndi dýrum sem hann átti en hann hafði alltaf með sér als­konar dýr ,fugla, fiska, hamstra ofl dýr sem hann gat haft með sér þar sem hann hélt heim­ili,“ lýsir Tolli.

Þorlákur var ása­trú­ar­maður og því á leið til Val­hallar, líkt og allir þeir sem falla í bar­daga. „Þorlákur orti, samdi lög og var margt til lista lagt, hann var helj­ar­menni að burðum og hans trú laut hinni fornu trú á Æsi og Gyðjur en hans maður í þeim hópi var guð­inn Þór .

Ég læt fylgja með mynd af Þorláki og Krumma þegar við Krummi heim­sóktum hann þar sem hann dvaldi í góðu yfir­læti í Hvera­gerði en myndin sýnir glögt hina ást­ríku lund þessa kappa sem Þorlákur Víkingur var því fáir sýna eins mikla hetju­lund eins og margir hina geð­veiku sem bera harm kyn­slóð­ana á herðum sér.

Nú veit ég að hlið Val­hallar standa opnar fyrir þér elsku nafni og Þór og aðrir vættir mæta þer fagn­andi þegar þú gengur þar inn í dag.

Blessuð sé minn­ing þín elsku nafni.

ást og friður.“