Köld kveðja til látinnar drottningar: „Þjálfuð í að ganga með þungar orðabækur á hausnum“

Guð­mundur Andri Thorsson, rit­höf­undur og vara­þing­maður Sam­fylk­ing­ar­innar minnir fólk á ljóta sögu kon­ungs­veld­is­ins í Englandi í nýrri færslu á Facebook. Þar líkir hann kon­ungs­fjöl­skyld­unni bresku við sveita-aðal úr Eyja­firði.

„Elísabet Eng­lands­drottn­ing var aldrei mín drottn­ing og almennt talað er ég lít­ill drottn­ing­ar­maður, hvað þá kónga. Þetta eru tákn­myndir valds og eig­in­leika sem sam­komu­lag ríkir um að haldnir skuli í heiðri. Skyldu­rækni í til­viki hennar, og allir dást að henni þó að minna fari fyrir því að hug­leiða að hverju trún­að­ur­inn beind­ist: sam­veld­inu, heims­veld­inu, völdum og ítökum Eng­lend­inga um allan heim, sem er nú ekki saga sem sú þjóð hefur ástæðu til að vera stolt af. Hún var sam­ein­ing­ar­tákn þess sem var liðið undir lok – til allrar ham­ingju,“ skrif­aði Guð­mundur Andri í færslu sinni.

Í seinni hluta færsl­unnar líkir hann kon­ungs­fjöl­skyld­unni við sveita-aðal úr Eyja­firði sem uni sér best í fjós­inu.

„Á meðan ég ent­ist til að horfa á fjöl­skyldu­dra­mað um hana sýnd­ist mér þetta fólk vera fremur dugn­að­ar­legur sveita-aðall, kannski eins og fólk frá mynd­ar­býli í Eyja­firði sem unir sér best á stíg­vél­unum úti í fjósi en kann sig líka í hásölum valds­ins. Fólk sem lét dag­ana líða við refa­veiðar og útreiðar og tedrykkju með til­heyr­andi hjali, for­pokað en með vissan beittan húmor. Pompið og praktin og prjálið sem fylgir þessum menn­ing­ar­leifum verður erf­ið­ara að rétt­læta þegar það bein­ist að eft­ir­lif­andi með­limum því að Elísa­betu fylgdi reisn og hún bar alltaf skartið vel, tein­rétt og aug­ljós­lega þjálfuð í að ganga með þungar orða­bækur á hausnum og masa við alls konar fólk af þeirri fjar­huga vin­semd sem hátign­ar­fólk þarf að temja sér.“