Ólína kveður systur sína Gauju: „Góðgerðarmaður margra sem nú sakna og syrgja“

Ólína Kjerúlf Þor­varð­ar­dóttir, þjóð­fræð­ingur, rit­höf­undur og fyrr­ver­andi alþing­kona, kveður á Facebook systur sína, Guð­björgu Þor­varð­ar­dóttur sem lést nýverð. Guðbjörg var dýra­læknir og rak Dýra­lækna­stofa Dagfinns. Hún var 71 ára og lætur eftir sig eig­in­konu og fóst­ur­son. Ólína deilir minn­ing­ar­grein sem hún skrif­aði ásamst systur sinni Halldóru. Dagurinn í dag sé helg­aður Gauju og muni verða „erf­iður en fal­legur kveðju­dagur.“

„Það er sár til­finn­ing að setja niður á blað minn­ing­ar­orð um systur sína, en öllu er afmörkuð stund. Nú hefur ævi Gauju systur okkar verið mörkuð stund og henni lokið. Gauja var stór­brot­inn per­sónu­leiki og í okkar lífi var hún „stór systir“ í orðs­ins fyllstu merk­ingu, með brosið sitt breiða, þrótt­mikla rödd­ina og hlýtt hjartað. Hún var ein­stakur per­sónu­leiki, hug­um­stór, lífs­glöð og algjört tryggð­ar­tröll,“ segja þær systur.

Gauja var laus við allan hégóma og ávallt trú sinni sann­fær­ingu. „Áberandi þáttur í fari Gauju var hversu sjálf­stæð hún var í öllu sem hún tók sér fyrir hendur. Hún var algjör­lega laus við hégóma og lét tísku­strauma og tíð­ar­anda ekki hafa mikil áhrif á sig, enda hafði hún sjálfa sig, gild­is­mat sitt og lífs­við­horf gjör­sam­lega á hreinu. Þannig gekk hún fram í líf­inu, heil og sönn í öllum sam­skiptum við annað fólk. Og það mun­aði um Gauju þar sem hún kom, ævin­lega mál­efna­leg, rök­föst og trú sann­fær­ingu sinni en alltaf sann­gjörn.“

Gauja var sér­stak­lega víð­förul og hvar sem hún var reynd­ist hún hrókur alls fagn­aðar. „Gauja systir átti sér margar hliðar, var í senn raunsæ og jarð­bundin en í sömu andrá lífskúnstner sem kunni að njóta og fagna líf­inu. Þeim fækk­aði ört löndum ver­aldar sem Gauja hafði ekki heim­sótt, því hún­hafði unun af að ferð­ast og kynna sér sögu og menn­ingu ann­arra þjóða. Hún var félags­lynd og hafði sterka nær­veru. Öll hennar fram­ganga end­ur­spegl­að­ist af víð­sýni, skyn­semi og umburð­ar­lyndi. Hrein­skilin var hún og hafði sam­kennd með öðrum. Hún var hrókur alls fagn­aðar í góðum hópi á glöðum stundum, vina­mörg og það var gott að eiga hana að vini,“ segja þær systur.

„Nú hefur elsku systir okkar fengið hvíld­ina sem hún var farin að þrá undir það síð­asta. Hún skilur eftir sig stórt skarð. Í hugum okkar lifir minn­ingin um systur sem var höfð­ingi í lund, sannur vinur vina sinna og góð­gerð­ar­maður margra sem nú sakna og syrgja. Þyngstur er harmur Juliette konu hennar og Tuma sem var henni sem sonur. Þeim færum við okkar dýpstu sam­úð­ar­kveðjur.“