Björk um framtíð konungsfjölskyldunnar: „Lík­lega höfum við kvatt síðustu drottningu Bret­lands“

Rit­stjóri helgar­blaðs Frétta­blaðs­ins, Björk Eiðs­dóttir, skrifar um jarðar­för Elísa­betar II. Breta­drottn­ingar – sem fór fram í gær:

„Elísa­bet II. Breta­drottn­ing var form­lega kvödd í gær, á fremur dumb­ungs­legum mánu­degi í Lundúna­borg. Um heim allan fylgd­ist fólk með langri og til­komu­mik­illi dag­skrá út­far­ar­innar í beinni út­send­ingu þar sem drottn­ingin sem ríkt hafði í 70 ár var kvödd með virktum.

Eftir sjö ára­tugi í há­sæt­inu var það dauð­inn sem tók af henni völdin sem sonur hennar Karl III. hefur nú tekið við.“

Björk bætir við:

Björk Eiðs­dóttir.

„Elísa­bet, sem var að­eins 26 ára þegar hún tók við krún­unni eftir frá­fall föður síns, hefur lifað meira en tím­ana tvenna og náði að vera sam­ein­ingar­tákn á róstu­sömum tímum þegar þessi unga móðir varð tákn vonar. Drottn­ingin sem elt­ist og þró­að­ist undir vök­ulum augum al­menn­ings var jafn­framt sú fyrsta sem upp­lifði slíkt og færði kon­ungs­fjöl­skyld­una þannig nær al­menn­ingi.

Elísa­bet, sem tók við Bret­landi sem heims­veldi og starf­aði í valda­tíð sinni með 15 for­sætis­ráð­herrum, kvaddi allt annað land en hún fædd­ist inn í.“

Hún segir einnig að „það voru ekki völdin sem stjórn­uðu Elísa­betu, heldur skyld­urnar og komu hennar eigin lang­anir, þarfir og jafn­vel fjöl­skylda þar á eftir; eigin­leikar sem þjóð hennar bæði elskaði hana fyrir og gagn­rýndi.“

Björk segir að um mjög langt ára­bil, jafn­vel ára­tugi, hafi gagn­rýni á kon­ungs­fjöl­skyld­una orðið há­værri með hverju árinu; og ýmsir telja að fram­tíð breska kon­ung­sveld­is­ins muni ráð­ist á næstu árum – kannski ára­tugum:

„Víst er að frá­fall Elísa­betar er vatn á þá myllu enda stendur sonur hennar Karl henni langt að baki í vin­sældum og virð­ingu. Elísa­bet tók við á um­brota­tímum og aftur upp­lifir þjóð hennar um­brota­tíma. Það er kreppa í Bret­landi, nýr for­sætis­ráð­herra er ný­tek­inn við, þjóðin er enn klofin vegna Brexit, verð­bólgan fer vax­andi og orku­kreppa er yfir­vof­andi. Á meðan flykk­ist þjóð hennar út á götur til að kveðja drottn­ingu sína, í stærstu at­höfn sem haldin hefur verið í ára­raðir, eða jafn­vel nokkurn tíma. Kostn­aður við út­för­ina hefur ekki verið gef­inn upp en vitað er að hann muni hlaupa á millj­ónum punda.“

Og bætir þessu við:

„Kon­ungs­ins sem nú er tek­inn við bíður ærið verk­efni við að sam­eina þjóð sína, lægja öld­urnar, halda breska sam­veld­inu á lífi og marka skýra stefnu um fram­haldið. Jafn­framt þarf hann að telja þjóð sinni á­fram trú um að það sé prýðis­hug­mynd að setja gríðar­lega fjár­muni í tildur og prjál í kringum fólk sem er sí­felld upp­spretta skandala og virð­ist svo sjálft þjást í þeim gríðar­lega upp­skrúf­uðu, heftu og forn­eskju­legu að­stæðum sem það lifir við.

Karl III. er á átt­ræðis­aldri en næstu erf­ingjar krún­unnar eru Vil­hjálmur sonur hans og því næst Georg – ef sýn­ingin heldur á­fram.

Lík­lega höfum við kvatt síð­ustu drottn­ingu Bret­lands.“