Beinskeyttur Brynjar: „Við höfum knúið fram miklu meiri launahækkanir en innistæða er fyrir“

Brynjar Níelsson segir að „stjórn­málin í vest­rænum lýð­ræð­is­ríkjum eru í sjálf­heldu. Kröfur um útgjöld hins opin­bera eru full­kom­lega stjórn­lausar og fæstar þess­ara þjóða eru sjálf­bærar lengur. Stjórn­mála­menn hafa ekki kjark til að taka erf­iðar og óvin­sælar ákvarð­anir sem allir vita samt að eru réttar og nauð­syn­legar.“

Brynjar bætir við:

„Sumir halda að hægt sé að skatt­leggja sig út úr vand­anum eða taka enda­laust lán og láta kom­andi kyn­slóðir borga. Gott dæmi um þetta er til­raun ráða­manna í Frakk­landi í mörg ár að hækka líf­eyr­is­aldur í 64 ár, sem þykir nú ekki mikið miðað við ævi­líkur. Að óbreyttu er franskt sam­fé­lag ekki sjálf­bært en samt er mik­ill meiri­hluti Frakka á móti þessum nauð­syn­legu breyt­ingum. Hingað til hafa frönsk stjórn­völd ekki haft kjark til að fram­kvæma það óhjá­kvæmi­lega. Fram­tíðin er ekki björt hjá vinum okkar víð­ast hvar í Evrópu.“

Brynjar beinir því næst orðum sínum að okkur Íslend­ingum:

„Nú erum við, eins og aðrar vest­rænar þjóðir, að glíma við verð­bólgu. En við kennum öllu öðru um en sjálfum okkur. Við höfum knúið fram miklu meiri launa­hækk­anir en inni­stæða er fyrir og aukin útgjöld hins opin­bera um leið. Það kemur alltaf í bakið á okkur fyrr eða síðar. Við krefj­umst að öll opin­ber þjón­usta sé ókeypis og að allir útlend­ingar sem stíga hér niður fæti og lifa við bág­ari kjör í heima­land­inu eigi hér rétt á fram­færslu í boði skatt­greið­enda svo lengi sem þeir kjósi og jafn­vel teljum það til mann­rétt­inda.“

Hann færir í tal að „eyðslu­semin er aldrei sem fyrr og því við­skipta­halli við útlönd. Rík­is­sjóður er auð­vitað rek­inn með halla við þessar aðstæður. Svo erum við ógur­lega hissa á verð­bólgu og hærri vöxtum og ráðumst á Seðla­banka­stjóra Þótt við séum að mörgu leyti í betri stöðu en flest önnur ríki gengur þetta ekki mikið lengur.“

Brynjar hvetur að end­ingu íslenska þjóð til dáða með þessum orðum:

„Þjóðin þarf að fylkja sér um kjark­aða stjórn­mála­menn en ekki sífellt hoppa á vagn lýð­skrumara, sem virð­ast hafa yfir­tekið stjórn­málin. Það er henni fyrir bestu til lengri tíma litið. Ef ein­hverjir halda að sós­í­al­ismi eða vinstri póli­tík sé lausnin þá er það mik­ill mis­kiln­ingur. Menn þurfi ekki annað en að kíkja í sögu­bækur til að átta sig á því eða fara yfir rekstur Reykja­vík­ur­borgar síð­asta ára­tug­inn eða svo.“