Jakob Bjarnar um kulnun: „Þær forðuðust að nefna leiða og leti sem hugsanlega ástæðu“

Blaða­mað­ur­inn Jakob Bjarnar Grét­ars­son tjáir sig um kulnun í starfi á Facebook-síðu sinni.

„Ég hef stundum furðað mig á gríð­ar­legri aukn­ingu þess sem kall­ast kulnun í starfi. Svo rammt hefur kveðið að umræðu um þessa til þess að gera nýju upp­götvun að und­an­förnu að ég hef sjálfur látið mér detta í hug að ég sé að glíma við kulnun. Enda mjög áhrifa­gjarn.“

Hann bætir því við að „nú voru þrjár konur í sjón­varp­inu að kynna nið­ur­stöðu nýrrar könn­unar sem leiðir í ljós að afar lít­ill hluti sem telur sig botn­fros­inn er raun­veru­lega með hina svoköll­uðu kulnun. Þær ræddu þetta fram og til baka, eitt spurn­ing­ar­merki í framan og svo­lítið eins og köttur í kringum heitan graut.“

Jakob segir að „þær forð­uð­ust sam­visku­sam­lega að nefna leiða og leti sem hugs­an­lega ástæðu heldur ræddu undr­andi að and­legir kvillar óút­skýrðir gætu hugs­an­lega skýrt að svo margir teldu sig rang­lega þjak­aða af kulnun. Og tæptu ekki svo mikið sem á helstu breyt­ing­unni sem er stór­aukin þát­taka kvenna á vinnu­mark­aði.“

Hann nefnir að end­ingu að „þetta er kannski ekki alveg eins skemmti­legt og eft­ir­sókn­ar­vert að vera launa­þræll og látið hefur verið í veðri vaka sam­hliða þeirri miklu þjóð­fé­lags­breyt­ingu?

Bara svo það sé sagt þá hef ég gegnt fjölda starfa á mínum ferli og mér hefur oft leiðst í vinn­unni, alveg óbæri­lega. Ég hélt bara að það fylgdi með í kaup­unum — sammann­leg reynsla launa­þrælsins og þetta væri nokkuð sem óþarft væri að hafa orð á sér­stak­lega. Hvað þá að það atriði þyrfti að kanna sér­stak­lega og halda um nám­skeið?“