Aníta Briem um Ameríku: „Þar fékk maður að kynnast svolítið öðru lífi“

„Mér fannst þetta allt frekar kjána­legt, því þetta hlut­verk sem ég var beðin að koma fyrir og fljúga þarna í aðra heims­álfu, fannst mér skrítið því ég var viss um að ein­hver hefði gert mis­tök. Ég var tutt­ugu og eins eða tveggja og þetta var hlut­verk fyrir ein­hverja konu sem átti að hafa komið á kopp sinni eigin lækna­mið­stöð,“ segir Aníta Briem í við­tali sem birt­ist í nýju helg­ar­blaði Mannlífs. Aníta segir meðal ann­ars frá Ameríku ævin­týr­inu og upp­lifun sinni af Hollywood. „Ef þú bara reiknar árin í lækna­skól­anum og allt það, þá gengur það ekki alveg upp. Þannig að ég var alltaf að bíða eftir að ein­hver segði; „Nei! Heyrðu! Obbobbobb, þetta er algert klúður!“, en svo var ekki þannig að mér fannst þetta svo­lítið fyndið. En ég fór þarna í prufur og það var allt alveg ótrú­lega kómískt, því þarna er ég komin inn í ein­hvern menn­ing­ar­heim sem er gjör­ó­líkur öllu sem ég hafði kynnst; Ameríka. Og hvað þá þessi iðn­aður sem ég hafði kynnst á ákveð­inn hátt en er svo allt öðru­vísi.“

Mynd: Kazuma Takigawa

„Tveimur flug­ferðum seinna þá fékk ég hlut­verk í sjón­varps­s­eríu sem hét The Evidence, þannig að ég tók upp þarna í San Fransisco og Vancouver og fór svo­lítið inn í svona batt­erí, þetta var sjón­varps­stöðin ABC og Warner Brothers. Þar fékk maður að kynn­ast svo­lítið öðru lífi, því manni er flugið á fyrsta far­rými, gistir á flottum hót­elum og er sóttur á fínum bílum þannig að þetta er bara allt annað. Umgjörðin er svo allt öðru­vísi, þó að vinnan sjálf sé eins.

Ég var að vinna með alveg stór­kost­legum leik­urum, ég var að vinna með dásam­legum leik­ara sem hét Martin Landau, sem var til­nefndur til Ósk­arsverð­launa og er lát­inn núna en var lif­andi goð­sögn. Það sem þetta líf hefur gefið mér, eins og þetta, að fá að vinna með þessum manni í marga mán­uði og við vorum bara oft að hanga saman og drekka Martini á ein­hverjum hót­elum og hann var að segja mér sögur af því þegar hann var að hanga með Jimmy Dean og Frank Sinatra, alveg klukku­tímum saman. Tuttugu og tveggja ára að hlusta á sögur frá þessum manni. Þessi móment þar sem maður hugsar bara; „Vá!“. Þetta eru algerir fjár­sjóðir sem þessi sturlun af lífi hefur vissu­lega fært manni.
Viðtalið við Anítu má lesa í heild sinni hér.