Henson og Hemmi Gunn: „Þegar hann sagðist vera að fara til útlanda fékk ég alltaf sting í magann”

Halldór Ein­ars­son, eig­andi Henson, man vel eftir sím­tal­inu þegar honum var til­kynnt að Hemmi Gunn vinur hans væri lát­inn.

Halldór, sem er oft­ast kall­aður Henson, er nýjasti gest­ur­inn í Podcasti Sölva Tryggva­sonar.

„Við hitt­umst í nán­ast hverju ein­asta hádegi í áraraðir. Hann var mjög sér­kenni­lega sam­settur. Hæfi­leik­arnir voru í bunkum á svo mörgum sviðum og hann var með afbrigðum skemmti­legur maður.

En það er eng­inn sem hefur bara kosti og hann var aug­ljós­lega mjög breyskur líka. En því­líkt sem hæfi­leik­arnir voru enda­lausir. Ef hann hefði til dæmis tekið fót­bolt­ann alvar­lega hefði hann orðið atvinnu­maður í fremstu röð.

Svo var hann líka mjög greindur og hann var með ofboðs­lega gott hjarta­lag. En vínið þvæld­ist mikið fyrir honum og kom honum oft í vand­ræði. Eflaust var pressan líka mikil að vera þessi stór­stjarna í svona litlu landi.

Mér brá alls ekki þegar ég fékk sím­talið þar sem mér var sagt að hann væri far­inn. Ég hafði haft áhyggjur af honum lengi. Þegar hann hafði fengið hjarta­á­fallið nokkru áður var hann í raun mjög hepp­inn að lifa það af. Alltaf þegar hann tal­aði um að fara vestur í Dýra­fjörð leið mér vel, en þegar hann sagð­ist vera að fara til útlanda fékk ég alltaf sting í mag­ann.”

Halldór seg­ist enn elska að mæta í vinn­una alla morgna eftir ára­tuga­störf við að hanna og sauma íþrótta­föt; segir að ótrú­legar breyt­ingar hafi átt sér stað síðan hann stofn­aði íþrótta­fyr­ir­tækið Henson með eina sauma­vél að vopni aðeins 22 ára gam­all:

„Ég er 75 ára gam­all í dag, en mér finnst þetta í raun jafn­á­huga­vert og skemmti­legt og þegar ég var ungur maður. Þetta eru orðin meira en 50 ár og það hefur gríð­ar­lega mikið breyst. Þegar ég byrj­aði fyrst átti maður svo sem ein­hverjar treyjur sem maður gat byrjað að herma eftir, en þetta var auð­vitað býsna frum­stætt. En kom­andi úr íþrótt­unum fann ég að það var hrein­lega sár vöntun á íslenskum mark­aði. Það spil­aði stóran þátt í að ég ákvað að byrja þessa veg­ferð. Ég fór á sýn­ingu í London og sá þar í fyrsta sinn nælonefni í treyjur. Fyrir mér var það algjör bylt­ing og ég fór strax í að finna fyr­ir­tækið sem var að fram­leiða nælonið, rétt utan við Manchester, og fékk að kaupa af þeim. En ég átti svo eftir að kom­ast að því að það að reka fram­leiðslu­fyr­ir­tæki á þessum tíma var aðeins flókn­ara en í dag.

Ekkert inter­net og gat verið tals­vert mikið vesen. Stundum komu vit­laus föt til baka eftir pant­anir og þá voru góð ráð dýr. Það kost­aði mjög mikið að hringja til útlanda á þessum tíma og þess vegna var oft væn­legra að skrifa bréf þó að það tæki langan tíma. Út frá því ves­eni kvikn­aði svo hug­myndin að því að fram­leiða fötin hrein­lega bara hérna heima,” segir Halldór sem hefur upp­lifað hæðir og lægðir í gegnum árin í við­skipt­unum:

„Ég hef upp­lifað allan skal­ann. Alveg frá því að vera skít­blankur að reyna að redda hlut­unum og redda sölu­skatt­inum á síð­ustu stundu, yfir í að vera á þeim stað að verða sterkríkur maður ungur að aldri.”

Þrír menn skrif­uðu umsögn um Robert Downey þegar hann óskaði eftir upp­reist æru árið 2014. Halldór er einn þeirra og seg­ist hann enn sjá mikið eftir því:

„Í fyrsta lagi hefði ég aldrei getað skrifað upp á þetta ef ég hefði gefið mér tíma til að lesa dóm­inn yfir honum. Ég vissi ekki hvað hafði raun­veru­lega gerst og þegar hann kom til mín hugs­aði ég með mér hvort hann ætti ekk­ert líf framundan og fór lík­lega að vor­kenna honum. En síðar hitti ég stúlk­urnar, fórn­ar­lömbin og pabbi einnar þeirra kom með og við reyndum að ræða þetta af heil­indum og mér fannst það ganga vel. Það sem þær báðu mig um að kanna að gera var hvort ég gæti hrein­lega aft­ur­kallað upp­á­skrift­ina og ég fór niður í dóms­mála­ráðu­neyti til að ganga þeirra erinda. Þar hitti ég lög­fræð­ing sem tjáði mér að það væri ein­fald­lega ekki hægt. Þannig að þó að ég hafi sann­ar­lega viljað gera það var það ekki í boði. En ástæða þess að þetta fór svo hátt í fjöl­miðlum var lík­lega vegna þess að ónefndur stjórn­mála­maður bland­að­ist inn í málið,” segir Halldór og bætir við:

„Það er mjög skilj­an­legt að það hafi orðið til sterkar til­finn­ingar í kringum þetta mál allt saman og eðli­leg krafa að hækka ránna. En allt þetta mál er í raun bara hræði­legt og það sem hann gerði lætur mig bara fá hroll.”

Er Halldór lítur um öxl á sitt ótrú­lega lífs­hlaup seg­ist hann hand­viss um hvað hafi verið sín mesta gæfa:

„Ég er mjög lán­samur maður bæði hvað varðar fjöl­skyldu og að hafa unnið við eitt­hvað sem ég elska í öll þessi ár. Að kynn­ast kon­unni minni er mín mesta lukka. Hún hefur alltaf stutt við bakið á mér og unnið með mér. Það þarf sér­staka mann­eskju til að sigla með manni í gegnum svona lífs­hlaup og hún er bara ótrú­lega flott kona.”