Eliza flutti til Íslands fyrir 20 árum: „Ég mætti ekki sömu fordómum og margir aðrir innflytjendur“

Eliza Reid for­seta­frú Íslands rifjar upp í færslu á Facebook er hún kom til Íslands sem inn­flytj­andi fyrir 20 árum síðan en hún er frá Kanada.

Í færsl­unni fer Eliza yfir það sem varð til þess að hún ákvað að flytja með Guðna Th. til Íslands en þau voru þá nýtrú­lofuð. Þá fer hún einnig yfir það hvað það gat verið erfitt fyrir hana að vera inn­flytj­andi og nefnir nokkur dæmi: „ Ég skrif­aði í dag­bók­ina mína, alveg án nokk­urrar kald­hæðni, um þann vanda í þessu nýja landi að sum mat­væli skorti alveg, einkum halloumi-ost (sem fæst núna) og gott creme fraiche (sem ég hef ekki enn fundið). Ég man líka að mán­uðum saman gat ég ekki leigt spólur á víd­eó­leig­unni því til þess þurfti kenni­tölu og þar var kerfið bara upp­fært tvisvar á ári. Já, það var svo sann­ar­lega erfitt fyrir mig að vera inn­flytj­andi …“ Tók Eliza sér­stak­lega fram að hún hafi sjálf komið frá ríku landi og hafi haft inn­fæddan maka sem hjálp­aði henni að venj­ast nýjum venjum og siðum og bætti við: „Þannig að ég mætti ekki sömu for­dómum og margir aðrir inn­flytj­endur.“

Færsluna má lesa í heild sinni hér fyrir neðan:

„Í dag eru slétt 20 ár frá því að ég flutti til Íslands. Skömmu síðar það ár keyptum við Guðni fyrstu íbúð­ina okkar (97 fer­metrar í 101 Reykja­vík fyrir 10,8 millj­ónir króna!). Ég fékk vinnu og byrj­aði á íslensku­nám­skeiði (8 klukku­stundir í viku, að loknum fullum vinnu­degi). Ég skrif­aði í dag­bók­ina mína, alveg án nokk­urrar kald­hæðni, um þann vanda í þessu nýja landi að sum mat­væli skorti alveg, einkum halloumi-ost (sem fæst núna) og gott creme fraiche (sem ég hef ekki enn fundið). Ég man líka að mán­uðum saman gat ég ekki leigt spólur á víd­eó­leig­unni því til þess þurfti kenni­tölu og þar var kerfið bara upp­fært tvisvar á ári. Já, það var svo sann­ar­lega erfitt fyrir mig að vera inn­flytj­andi …

Ég flutti hingað vegna þess að við Guðni, þá nýtrú­lofuð, höfðum tekið þá ákvörðun að byggja sam­líf okkar á Íslandi, eftir að hafa kynnst á Englandi og búið þar í tæp fimm ár. Nú hafði hann lokið sínu námi og var alltaf stað­ráð­inn í að flytja heim þar sem hann gæti verið nærri dóttur sinni af fyrra hjóna­bandi. Ég flutti því vegna hans, en ég vildi búa hér sjálfrar mín vegna. Strax frá fyrsta degi í nýju landi var lyk­il­at­riði fyrir mig að skapa minn eigin til­veru­grund­völl, óháð maka mínum. Ég vildi skapa mér starfs­frama, eign­ast eigin vini, eigin áhuga­mál og tóm­stundir.Ég var heppin að því að leyti að innan mán­aðar fann ég starf þar sem nám mitt og reynsla nýtt­ust vel og þar eign­að­ist ég góða vini. Ég naut þess líka að geta strax tekið krefj­andi nám­skeið í íslensku þannig að smám saman náði ég betri tökum á tungu­mál­inu. Svo gekk ég í kór og tók að mér sjálf­boða­störf í Rauða­kross­búð­inni á Land­spít­al­anum. Þar að auki vissi ég að ég væri ekk­ert á förum hvað úr hverju. Ég vissi að það var bara ekki í boði að hverfa á braut þegar skamm­degið hellt­ist yfir, þegar ég pirraði mig á því hversu erfitt það gat stundum verið að kynn­ast heima­fólk­inu, þegar ég missti vinn­una eftir ár og fann ekki annað starf í dálít­inn tíma. Ég ákvað mæta öllum þessum and­byr og bug­ast ekki.Allt þetta sýnir líka hversu heppin ég var þegar ég kom hingað. Ég gat lært íslensku því ég var í vel laun­uðu starfi og gat greitt fyrir nám­skeiðin. Ég bjó í mið­bænum og gat gengið eða tekið strætó fyrir starfið og félags­lífið. Ég var með inn­fæddum maka sem studdi mig í hví­vetna og hjálp­aði mér að skilja nýja siði og venjur. Ég kom frá öðru ríku landi og minn bak­grunnur var þannig að ég mætti ekki sömu for­dómum og margir aðrir inn­flytj­endur.Í ágúst­lok fyrir 20 árum átti ég mér þann draum að setj­ast hér að, var bæði spennt og dálítið kvíðin yfir því að ætla að lifa um langt skeið á þess­ari eyju úti í hafi. Þá gat ég auð­vitað ekki séð fyrir að við Guðni myndum eign­ast fjögur, ynd­is­leg börn til við­bótar við hans mögn­uðu dóttur, að ég myndi stofna rit­list­ar­búðir sem hafa gengið mjög vel, gefa út bók og hvað þá að verð­andi eig­in­maður minn yrði næsti for­seti lands­ins. Þetta hefur svo sann­ar­lega verið mikið ævin­týri. Megi næstu 20 ár vera eins góð og árin eftir það líka!(Ég fann ekki margar myndir frá fyrstu árunum hér en hér þegar við vorum að flytja í íbúð­ina okkar, með ósam­sett rúm úti í horni og ég í stutt­erma­bol sem ég keypti á hund­rað daga bak­poka­ferða­lagi sem ég lagð­ist í áður en ég flutti hingað).“