Íbúar í Grindavík tvístígandi: „Tilhugsun um að lifa með þessu ástandi um ókomin ár ekki geðfelld“

Björn Birg­is­son segir að fyrri hluti nætur 9. nóv­em­ber hafi verið alversti tími þeirra hjóna í Grinda­vík, slíkur hafi atgang­ur­inn verið.

Jörð skelfur eins og aldrei áður í Grinda­vík þessa dag­ana og eru mörgum íbú­anna hætt að lít­ast á blik­una, enda bendir ýmis­legt til þess að næsta eld­gos verði ekki svo­kallað túrista­gos. Mannlíf heyrði hljóðið í einum þekktasta Grind­vík­ingnum, sam­fé­lags­rýn­inum og fyrrum blaða­mann­inum Birni Birg­is­syni og spurði hann hvernig hefur eig­in­lega verið að búa í Grinda­vík að und­an­förnu.

„Við hjónin eyddum fyrsta fjórð­ungi ævinnar fyrir vestan og austan. Þar skalf jörðin aldrei. Höfum verið í Grinda­vík síðan 1975 og lært að lifa með jarð­hrær­ingum, en síð­ustu þrjú árin hefur vissu­lega keyrt um þver­bak.“ Segir Björn að fyrri hluti nætur þann 9. nóv­em­ber hafa verið það allra versta sem hann hafi upp­lifað, hvað skjálfta varð­aði.

„Alversti tím­inn var fyrri hluta nætur 9. nóv­em­ber þegar stórir skjálftar komu á færi­bandi og virt­ust vera hér undir hús­inu, slíkur var atgang­ur­inn og ég var þess full­viss að væri jörðin að rifna í Svarts­engi og nýr kafli í óviss­unni að hefj­ast. Við reynum að vera yfir­veguð og róleg, en þetta er farið að taka veru­lega á. Ég vil ekki tíunda neitt hér hvað við hugsum þessi dægrin, en óhjá­kvæmi­lega er til­hugsun um að lifa með þessu ástandi um ókomin ár ekki geð­felld.“

Aðspurður um stemmn­ing­una í bæj­ar­búum sagði Björn hana sjálf­sagt mis­mun­andi.

„Ég býst við að and­rúms­loftið í bænum spanni allan skal­ann, frá hræðslu og flótta úr bænum upp í algjört æðru­leysi sem hugs­an­lega mætti kalla kæru­leysi miðað við aðstæð­urnar sem við búum við.“